Η 4η τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ζηρού δεν ήταν μια διαδικαστική συνάντηση ρουτίνας και σίγουρα δεν ήταν μια αδιάφορη συνεδρίαση. Συζητήθηκαν έργα υποδομής.
- Ο αγωγός ύδρευσης Πρεβεζας Λευκάδας.
- Τα οικονομικά του Δήμου.
- Η λειτουργία των παιδικών σταθμών.
- Τα περιφερειακά ιατρεία.
- Ο «Ψηφιακός Μετασχηματισμός» σχεδόν 390.000 ευρώ.
Θέματα που αγγίζουν κάθε δημότη . Και όμως… απογοητευτική εικόνα της συνεδρίασης ήταν οι άδειες καρέκλες. Από τα οκτώ μέλη της «Νέας Πορείας», εμφανίστηκαν μόλις τρεις. Οι άλλοι πέντε; Απόντες. Και ανάμεσά τους ο ίδιος ο επικεφαλής Νίκος Καλαντζης. Ο πρώην Δήμαρχος δύο συνεχόμενων θητειών.
Σε μια συνεδρίαση με τόσο κρίσιμα θέματα. Τυχαίο; Οι πολίτες έχουν κρίση. Και μνήμη. Όταν πρόκειται για δημόσιες τοποθετήσεις και καταγγελίες, οι τόνοι ανεβαίνουν εύκολα. Όταν όμως έρχεται η ώρα της θεσμικής παρουσίας, της αντιπαράθεσης πρόσωπο με πρόσωπο, της τεκμηρίωσης μέσα στην αίθουσα τότε η σιωπή γίνεται εκκωφαντική. Ο αναπληρωτής κύριος Παπαβασιλείου προσπάθησε όσο μπορούσε. Με ένταση. Με διάθεση σύγκρουσης.
Αλλά η πολιτική δεν είναι μονόλογος και σίγουρα δεν είναι one man show. Δεν γίνεται αντιπολίτευση με τρεις. Όταν πέντε από τα οκτώ μέλη της μείζονας αντιπολίτευσης απουσιάζουν, το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό. Και είναι βαθύ. Την ίδια στιγμή, η διοίκηση εμφανίζεται πιο δεμένη. Πιο συντονισμένη.
Πιο ξεκάθαρη στη στόχευσή της. Μπορεί να διαφωνεί κανείς, αλλά δεν μπορεί να αμφισβητήσει την παρουσία. Και εδώ τίθεται το πραγματικό ερώτημα: «Νέα Πορεία» ή χαμένη διαδρομή; Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με κενές καρέκλες. Δεν λειτουργεί με απουσίες στα δύσκολα και εμφανίσεις στα εύκολα.
Η ευθύνη δεν ασκείται από το σπίτι ούτε από το εξοχικό. Σε αυτή τη συνεδρίαση δεν κρίθηκαν μόνο τεχνικά θέματα. Κρίθηκε ποιος είναι εκεί όταν πρέπει. Και ποιος όχι. Και η απουσία όσο κι αν επιχειρείται να εξηγηθεί πάντα γράφεται.
