Ήμουν περίπου δέκα χρονών όταν είδα το τελευταίο επεισόδιο της Μαντάμ Σουσού για πρώτη φορά και ένιωσα απίστευτο πόνο! Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι η Άννα ήταν τιτάνια και μεγαλειώδης στο να ανακατασκευάζει ερμηνευτικά, με μοναδική μαεστρία, άπειρους κόσμους και συναισθήματα! Σε ταξίδευε από την τέχνη στη ζωή και τανάπαλιν ανά πάσα στιγμή! Το πιο σημαντικό, αποτύπωσε το ιδεατό της ιστορίας της μεταπολίτευσης στην υποκριτική, προσδίδοντας μια διασταλτική και απενοχοποιημένη ματιά στο θέατρο και στην τηλεόραση!
Τώρα, μετά από 40 περίπου χρόνια από την Μαντάμ Σουσού, μπορώ να καταλάβω τι πρόσφερε η Άννα σε αυτό το ρόλο και στον κάθε της ρόλο, την εξιλέωση μέσα από την απροσχημάτιστη και ανεπιτήδευτη οπτική της! Δεν αποτύπωνε την γυναίκα της διπλανής πόρτας αλλά την κάθε γυναίκα με όποια ιστορία κουβαλούσε και την έκανε ένα με το δικό της ψυχικό μάγμα, απεχθανόταν τα κλισέ και την αρτηριοσκλήρωση των στερεοτύπων, ανήγαγε την ελευθερία της πρωτοπορίας που αποζητούσε η κοινωνία σε ιδεατή καλλιτεχνική στρατόσφαιρα!
Η τέχνη με την Άννα πήρε σάρκα και οστά στην πρωτοπορία της μεταιστορίας με σημείο αφόρμησης τα αμέσως μετά το Πολυτεχνείο χρόνια! Υπήρξε καλλιτεχνικά ένα ευρύ πνεύμα που διαρκώς ανατροφοδοτούταν μέσα από κομβικούς αυτοπροσδιορισμούς με εργαλείο τους ρόλους της. Αξιοποίησε μοναδικά και αξιοζήλευτα τα κενά μεταξύ του άκρως συντηρητικού και αποστεωμένου που άφησε πίσω της η Δικτατορία και της επιζητούμενης υποκριτικής αποδέσμευσης με την καλλιέργεια από την πλευρά της μιας υβριδικής και πρωτόγνωρης ερμηνευτικής. Από το σοβαρό θέατρο περνούσε με απίστευτη αμεσότητα στην επιθεώρηση ή στις κωμωδίες καταστάσεων.
Έθετε όρια, ενώ την ίδια στιγμή απεχθανόταν τα ταμπού. Άφηνε να διαφανεί η πλούσια παιδεία και διακαλλιτεχνικότητά της μέσα από τις ατραπούς μιας μεταμοντέρνας διασημειωτικής θεάτρου, μικρής και μεγάλης οθόνης. Δεν την ενοχλούσε να τσακαλακώνει την ερμηνευτική της persona, δεν επέτρεπε, ωστόσο, επ’ ουδενί να τσαλακώνονται οι άλλοι γύρω της με το να τούς προσδίδουν την όποια ετικέτα.
Αγαπημένοι φίλοι, εμείς οι έφηβοι του ’90 τι θα γινόμασταν χωρίς τις τρεις Χάριτες στη ζωή μας; Αντίο Άννα, 38 χρόνια μετά το τελευταίο επεισόδιο της Μαντάμ Σουσού νιώθω τον ίδιο πόνο, γιατί τώρα ξέρω ότι δεν θα γυρίσεις στον Παναγιωτάκη, αλλά ότι θα περιδιαβαίνεις ατέρμονα στην ονειρώδη πεμπτουσία του ελεύθερου θεάτρου που τόσο πιστά και μοναδικά υπηρέτησες! Αιωνία σου η μνήμη!!!
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός, ερευνητής ισπανικής και γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας, Διευθυντής του 2ου Γυμνασίου Πρέβεζας
