Το 1998 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης από το τουρκικό κράτος».
Η γενοκτονία των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών.
Οι εκτιμήσεις για τις απώλειες την περίοδο από το 1912 έως το 1922 ξεκινούν από 800.000 και φτάνουν κατά ορισμένους Έλληνες μελετητές και τις 1.200.000 ψυχές.
Η Μικρασιατική καταστροφή υπήρξε η μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους.
Κορυφαία μορφή της Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης. Ο μαρτυρικός του θάνατος από τον τουρκικό όχλο είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις τελευταίες στιγμές του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Αν και του προσφέρθηκαν πολλές ευκαιρίες να εγκαταλείψει την Σμύρνη αυτός προτίμησε να μείνει κοντά στο ποίμνιο του.
Τον τύφλωσαν, τον έσυραν από τα γένια στον Τουρκομαχαλά και τον πετσόκοβαν ενώ εκείνος τους ευλογούσε.
Η αντίστροφη μέτρηση για τους Έλληνες είχε αρχίσει με το πραξικόπημα των Νεότουρκων. Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού, έγραψε στα απομνημονεύματά του ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Το μόνο έγκλημα αυτών των χιλιάδων Ελλήνων ήταν ότι ζούσαν εκεί που είχαν ζήσει οι πρόγονοί τους για χιλιάδες χρόνια πριν τις τουρκικές εισβολές, χωρίς να προδώσουν την ορθόδοξη πίστη τους και την Ελληνική ταυτότητά τους.
