Ορατές δια γυμνού οφθαλμού είναι πλέον σε κάθε εργαζόμενο αλλά και σε κάθε επισκέπτη του νοσοκομείου οι συνέπειες της εμπορευματοποίησης της Υγείας και της μετατροπής και του νοσοκομείου Πρέβεζας σε επιχείρηση. Με σημαία το δημοσιονομικό κόστος υποβαθμίζονται διαρκώς οι παρεχόμενες υπηρεσίες στους ασθενείς και δημιουργείται ένα κυριολεκτικά ασφυκτικό περιβάλλον για τους εργαζόμενους.
Η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον από κανέναν, δεδομένου ότι όποιος επισκεφτεί το νοσοκομείο θα διαπιστώσει την σοβαρή υποστελέχωση στο σύνολο των υπηρεσιών. Θα διαπιστώσει τους εργαζόμενους στα όριά του, να γίνονται λάστιχο που προσπαθούν με το μαστίγιο του “εντέλλεσθε” και τον βούρδουλα του “νέου δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα”, που σε βάζει στο σκαμνί με το καλημέρα, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.
Στην Ιατρική Υπηρεσία, τα κενά είναι έκδηλα. Ο πετσοκομμένος από τις μνημονιακές Κυβερνήσεις οργανισμός του 2013 παρουσιάζει κενά σε νευραλγικά τμήματα όπως για παράδειγμα στην Παθολογική κλινική που λειτουργεί με μία μόνο μόνιμη ιατρό εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα και η Χειρουργική κλινική με δύο μόνιμους Χειρουργούς. Τμήματα όπως το Γαστρεντερολογικό δεν έχουν κανέναν μόνιμο ιατρό και άλλα που φαίνεται να καλύπτουν τις εφημεριακές ανάγκες όπως το Αναισθησιολογικό τμήμα έχουν μόνο τρεις οργανικές θέσεις με συνέπεια οι γιατροί αυτών των τμημάτων να πραγματοποιούν 10 και 11 εφημερίες υπερβαίνοντας κατά πολύ τον ήδη απάνθρωπο, «ανώτατο» χρόνο εργασίας των 60 ωρών/εβδομάδα. Βέβαια αυτός ο χρόνος υπερεφημέρευσης πατά ακριβώς πάνω στον δρόμο που έχει ανοίξει η αντιδραστική οδηγία της ΕΕ και περπατά μέσα από τη νομοθεσία για την “διευθέτηση του χρόνου εργασίας του 2017” των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τα κενά αυτά επιχειρούνται να καλυφθούν από μετακινήσεις ήδη εξουθενωμένων γιατρών από νοσοκομεία των Ιωαννίνων και από γιατρούς με μπλοκάκι, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι άνω των 67 ετών και αναζητούν συμπληρωματικό εισόδημα γιατί η πενιχρή τους σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το πρώτο δεκαπενθήμερο.
Στην νοσηλευτική Υπηρεσία η κατάσταση παραμένει το ίδιο εκρηκτική λόγω της υποστελέχωσης. Η αναλογία νοσηλευτών/κλίνη είναι πολύ πίσω ακόμη και από τα διεθνή στάνταρτ και ο μέσος όρος ηλικίας των νοσηλευτών είναι πολύ μεγάλος για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του κυκλικού ωραρίου. Το ήδη κουτσουρεμένο οργανόγραμμα για τους νοσηλευτές, μειώθηκε πρόσφατα κατά τρεις οργανικές θέσεις με την αντιδραστική μεταρρύθμιση για την Υγεία.
Οι ανεξέλεγκτες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί αναγκάζουν ακόμα και εργαζόμενους με προβλήματα υγείας να συμμετέχουν στις βάρδιες, ενώ η αναγκαιότητα για γιατρό εργασίας είναι επιτακτική ώστε να πιστοποιήσει τι μπορούν οι εργαζόμενοι με ασφάλεια να κάνουν παίρνοντας υπόψη και τη δική τους υγεία.
Η μη ένταξη των υγειονομικών στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα καθώς και τα απαράδεκτα όρια συνταξιοδότησης και οι μισθοί πείνας για το παραϊατρικό προσωπικό, μόνο περαιτέρω επιδείνωση αυτής της κατάστασης προμηνύουν.
Η τεχνική υπηρεσία ενός νοσοκομείου με τόσο σοβαρά προβλήματα στις υποδομές του, αδυνατεί πρακτικά να ανταπεξέλθει με επάρκεια και το λιγοστό, για τις ανάγκες προσωπικό προσπαθεί με αυταπάρνηση να διατηρήσει λειτουργικό το νοσοκομείο. Προσλήψεις προσωπικού με ειδικότητες όπως υδραυλικού και ψυκτικού κρίνονται απαραίτητες ενώ στη διοικητική υπηρεσία, τα διαχρονικά προβλήματα υποστελέχωσης όχι μόνο δεν λύνονται αλλά επιτείνονται με την ανακύκλωση του προσωπικού.
Οι πολυδιαφημισμένες ανακαινίσεις (από την φάση της ωρίμανσης των μελετών) των ΤΕΠ και των κλινικών στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απλό μακιγιάρισμα των εσωτερικών χώρων ώστε να μην θυμίζει το νοσοκομείο, νοσοκομείο τριτοκοσμικής χώρας. Αλλά και για τον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό που προγραμματίζεται, είναι πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες για την περιοχή. Ουσιαστική λύση στο κτιριακό ζήτημα θα έδινε μόνο η υλοποίηση του πάγιου αιτήματος του λαού της Πρέβεζας για ανέγερση νέου αποκλειστικά Δημόσιου νοσοκομείου στην Πρέβεζα.
Η παραπάνω εκρηκτική κατάσταση στο νοσοκομείο δημιουργεί ένα αποτρεπτικό εργασιακό περιβάλλον ώστε να αποφασίσει να έρθει ένας υγειονομικός να εργαστεί. Σήμερα το ρεαλιστικό και αναγκαίο είναι πως μπορούν και οι εργαζόμενοι να εργάζονται με αξιοπρέπεια, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα και ο λαός της Πρέβεζας να μπορεί και να έχει πρόσβαση σε δωρεάν, Δημόσιες, ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας.
Αυτό που πρέπει να απαντήσει ο καθένας και η καθεμιά, είτε είναι εργαζόμενος στο νοσοκομείο είτε είναι ασθενής, είναι το τι φταίει και δε μπορούμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας αυτή;
Είναι πως το κράτος και η πολιτική αυτή θυσιάζει το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν αναβαθμισμένη υγεία γιατί όλα υποτάσσονται στο βωμό του κέρδους. Η δήλωση του υπουργού – “εμπόρου” Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη πως η Ελλάδα δίνει για την Υγεία το 5,5% του ΑΕΠ, λιγότερο και από τον μέσο όρο στην ΕΕ, γιατί δίνει πολλά για την άμυνα, δείχνει και το που κατευθύνονται τα λεφτά και ποιες είναι οι προτεραιότητες και της κυβέρνησης και των συμμάχων τους.
Ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από ένα σύστημα που μέρα με τη μέρα γίνεται πιο εχθρικό για τα συμφέροντά του, δεν έχει να περιμένει τίποτα από παλιούς και νέους, δήθεν «σωτήρες». Οι ανάγκες του λαού σε υψηλής παροχής υγεία, όπως και σε μια σειρά άλλες κοινωνικές ανάγκες, υποβαθμίζονται γιατί από το σημερινό αντιλαϊκό κράτος τίθενται άλλες προτεραιότητες. Προτεραιότητά τους είναι να δίνονται φοροαπαλλαγές και χρηματοδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, να δαπανώνται δισεκατομμύρια ευρώ σε ΝΑΤΟϊκές δαπάνες, όπως και εδώ σε εμάς για τη λειτουργία της βάσης του Ακτίου που αποτελεί ζωντανή απειλή για τους Πρεβεζάνους, για να εμπλέκεται η χώρα στα αιματοβαμμένα ιμπεριαλιστικά σχέδια, την ίδια ώρα που για το λαό δε δίνουν δεκάρα τσακιστή.
Η δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση πρέπει να γίνει δύναμη αμφισβήτησης αυτού του συστήματος και των κομμάτων που το υπηρετούν. Σε μία εποχή που στην χώρα μας υπάρχει τόσο εξειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό, που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να δημιουργήσουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα Υγείας, είναι απαράδεκτο να δεχόμαστε μία συνθήκη στην οποία ο Καρκινοπαθής περιμένει στην ουρά για να κάνει χημειοθεραπεία, να περιμένει μήνες για ένα χειρουργείο, που η πρόληψη είναι ανύπαρκτη και τα επαγγελματικά νοσήματα θερίζουν μαζικά την εργατική τάξη. Η χρηματοδότηση της Υγείας στη βάση των αναγκών, η επαρκής στελέχωση των νοσοκομείων με Ιατρικό και λοιπό προσωπικό, οι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους υγειονομικούς και νοσηλείας για τους ασθενείς δεν αποτελούν στόχο της “Δευτέρας Παρουσίας”, αλλά είναι πλέον “ώριμο τέκνο της ανάγκης, ώριμο τέκνο της οργής”.
Αυτό που απαιτείται είναι να δυναμώσει τώρα ο αγώνας και η διεκδίκηση, βάζοντας μπροστά τον πραγματικό αντίπαλο, το σύστημα και το κράτος του ώστε ο αγώνας αυτός να διεκδικεί σήμερα όσα έχουμε ανάγκη και να ανοίξει το δρόμο για έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, το σοσιαλισμό – κομμουνισμό, που στο επίκεντρο θα είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, αξιοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Η διέξοδος για τους υγειονομικούς και την υγεία του λαού βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με στήριγμα το ΚΚΕ.
