Η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920€ είναι μια αναγκαία στήριξη για τους εργαζόμενους.
Όμως, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις — αλλά από την ισορροπία.
Σήμερα υπάρχει μια βασική αντίφαση:
Στον ιδιωτικό τομέα ο κατώτατος μισθός αυξάνεται διοικητικά, ενώ στον δημόσιο τομέα οι αμοιβές καθορίζονται με διαφορετικό, μη συνδεδεμένο τρόπο.
Αυτό δημιουργεί:
- διαφορετικές ταχύτητες εισοδήματος
- αίσθημα αδικίας
- στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας
Την ίδια στιγμή, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται ήδη υπό πίεση:
- ενέργεια,
- λειτουργικά κόστη,
- φορολογία,
- ασφαλιστικές εισφορές,
- δυσκολία χρηματοδότησης.
Και σε αυτό το περιβάλλον προστίθεται επιπλέον:
- η αύξηση του μισθολογικού κόστους
Ο επιχειρηματίας τότε βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο:
- είτε μειώνει προσωπικό
- είτε συμπιέζει το κέρδος του μέχρι
εξάντλησης
- είτε μετακυλίει το κόστος στην αγορά
Και αυτό σημαίνει έναν νέο γύρο ανατιμήσεων και ακρίβειας, δηλαδή ακριβώς το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε, όχι να ενισχύσουμε.
Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι υγιής για την οικονομία.
Και μέσα σε όλα αυτά διαχρονικά, ακούσαμε τη λογική ότι η χώρα έχει «πολλά μικρομάγαζα» και χρειάζεται συγκέντρωση της αγοράς — όπως έχει υποστηρίξει ο Κωστής Χατζηδάκης.
Δηλαδή η ευθύνη είναι του μικρομεσαίου επιχειρηματία και όχι η απουσία ουσιαστικής στήριξης.
Το βασικό πρόβλημα είναι σαφές:
Η αύξηση του κατώτατου μισθού δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχα μέτρα στήριξης της πραγματικής οικονομίας.
Η λύση είναι ισορροπία:
- μείωση ασφαλιστικών εισφορών
- φορολογικά κίνητρα για τις μικρομεσαίες
επιχειρήσεις
- στήριξη στο ενεργειακό κόστος
Γιατί τελικά:
- Δεν είναι λάθος η αύξηση του κατώτατου μισθού.
- Λάθος είναι όταν γίνεται χωρίς σχέδιο και ίσως με απώτερα σχέδια.
Και τότε το κόστος το πληρώνουν όλοι ενώ το κράτος απλώς εισπράττει.
