Με βαθιά συγκίνηση, ιστορική μνήμη και περηφάνια, ο Μικρασιατικός και Ποντιακός Ελληνισμός της Πρέβεζας έδωσε το δικό του ξεχωριστό «παρών» στη μεγαλειώδη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου η ελληνική σημαία κυμάτισε ψηλά, οι μνήμες των προγόνων συναντήθηκαν με το παρόν και η ιστορία του ξεριζωμού, της προσφυγιάς και της αναγέννησης έγινε ξανά μήνυμα δύναμης και εθνικής υπερηφάνειας.
Εκπρόσωπος της προσφυγικής κοινότητας της Πρέβεζας ήταν ο Χρήστος Αραβαντινός, ο οποίος συμμετείχε στην παρέλαση, μεταφέροντας συμβολικά μαζί του όχι μόνο την παρουσία ενός συλλόγου, αλλά και την ιστορία χιλιάδων ανθρώπων που κράτησαν άσβεστες τις ρίζες, τις παραδόσεις και την ελληνική τους ταυτότητα.
Πίσω από κάθε βήμα του, βρίσκονταν οι μνήμες της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Οι πατρίδες που χάθηκαν, οι οικογένειες που ξεριζώθηκαν, οι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους τον τόπο τους, αλλά δεν επέτρεψαν ποτέ να χαθούν η γλώσσα, τα ήθη, τα έθιμα και η πολιτιστική τους κληρονομιά.
Γιατί ο Μικρασιατικός και Ποντιακός Ελληνισμός δεν αποτελεί απλώς ένα κεφάλαιο της ιστορίας μας. Είναι μια ζωντανή παρακαταθήκη μνήμης, αγώνα και αξιοπρέπειας. Είναι οι γενιές που, μέσα από τις δυσκολίες και τις απώλειες, κατάφεραν να ξαναστήσουν τη ζωή τους, να δημιουργήσουν νέες εστίες και να μεταδώσουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους την αγάπη για τις αλησμόνητες πατρίδες.
Η παρουσία του Χρήστου Αραβαντινού στη Θεσσαλονίκη ήταν μια συμβολική γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, ανάμεσα στις αλησμόνητες πατρίδες και στη σύγχρονη Πρέβεζα. Μια υπενθύμιση ότι οι ρίζες ενός λαού δεν ξεριζώνονται, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τις τιμούν και τις κρατούν ζωντανές.
Την ημέρα που η Ελλάδα τιμά το ιστορικό «Όχι» του 1940, η συμμετοχή του εκπροσώπου της προσφυγικής κοινότητας της Πρέβεζας αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό. Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αγάπη για την πατρίδα και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελούν αξίες που ενώνουν τις γενιές και θυμίζουν τις θυσίες όσων αγωνίστηκαν για να μπορούμε σήμερα να στεκόμαστε περήφανοι.
Από την Πρέβεζα έως τη Θεσσαλονίκη, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: οι πατρίδες μπορεί να χάθηκαν, όμως η μνήμη τους παραμένει ζωντανή. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν την ιστορία τους, ο Μικρασιατικός και Ποντιακός Ελληνισμός θα συνεχίζει να κρατά ψηλά τη σημαία της παράδοσης, της ιστορικής συνέχειας και της ελληνικής περηφάνιας.
