Η Πρέβεζα μας, η πόλη μας, διαθέτει όλα τα προνόμια για μια καλύτερη και ποιοτικότερη τουριστική ανάπτυξη αλλά δεν το βλέπουμε χρόνια τώρα.
Δεν υπάρχει ξένος που να περνά και να μην θαυμάζει την Πρέβεζα.
Μια πόλη στη σκιά τριών κάστρων, που βρέχει τα πόδια της σε δύο θάλασσες και στολίζει τους δρόμους της με ηπειρώτικες, οθωμανικές, βενετσιάνικες,ρωμαϊκές και ευρωπαϊκές αναφορές.
Μια πόλη με ένα καταπληκτικό ιστορικό κέντρο, μια ατμοσφαιρική προκυμαία ιδανική για βόλτες με φόντο το ηλιοβασίλεμα, και τόσα αξιοθέατα γύρω της όσα δε σε φτάνει ένα Σαββατοκύριακο για να γνωρίσεις.
Μια πόλη που δεν είναι τυχαίο ότι ο Guardian τη συμπεριέλαβε στη λίστα με τις 10 καλύτερες πόλεις της Ευρώπης, για όσους αποζητούν εναλλακτικούς προορισμούς.
Μιλάμε φυσικά για την Πρέβεζα, μια πόλη για την ομορφιά της οποίας, τιμούν οι χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο και παραδόξως την υποτιμούν αρκετοί Πρεβεζάνοι… καταστρέφοντας κάθε προσπάθεια ανάδειξης της πόλης για μικροπολιτικούς και οικονομικούς τακτικισμούς.
Ας ελπίσουμε ότι ήρθε η ώρα η πόλη μας η Πρέβεζα να πάει μπροστά.
Περιστοιχισμένη από θάλασσα, τον Αμβρακικό και το Ιόνιο με ιστορία που αποτυπώνει παντού ,κλίμα ήπιο και φύση που ξεχειλίζει, η πρώτη επίσκεψη στην Πρέβεζα σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν την είχες ανακαλύψει νωρίτερα.
Σήμερα η Πρέβεζα η πόλη μας να καλείται να αναζητήσει το όραμά της. Το απαιτεί η συγκυρία. Είναι το αν η πόλη θα διαχειριστεί την ελκυστικότητά της με σχέδιο ή θα την καταναλώσει, μέχρι να εξαλειφθεί αυτό που την έκανε ελκυστική εξαρχής. Ποιο, λοιπόν, είναι το όραμα της Πρέβεζας; Να γίνει ιδανικός τόπος για να ζεις και να επισκέπτεσαι; Πώς; Τι θα ήθελε να δει ο κάτοικος ή ο επισκέπτης σε μερικά χρόνια; Και εδώ είναι ένα σημείο καμπής. Είναι το σημείο όπου η Πρέβεζα θα δείξει αν έμαθε κάτι από τα λάθη των άλλων ή αν απλώς θα τα επαναλάβει πιο γρήγορα.
Σήμερα η Πρέβεζα χρειάζεται όμως να βιαστεί για να κτίσει το μονοπάτι για το βιώσιμο μέλλον της. Ως πόλη που να (θέλεις να) τη ζεις και να την επισκέπτεσαι.
Σαν κάτοικος της πόλης μας παρατηρώ διαχρονικά όλους μα όλους τους φορείς να αφήνουν και να οδηγούν το στολίδι μας στην απαξίωση χωρίς πλάνο, όραμα και σχέδιο. Δεν μπορώ και δεν θέλω να πιστέψω ότι είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε τον πλούτο του τόπου μας.
