Ο ιχθυολόγος Γιώργος Ζάκας καταθέτει τον προβληματισμό του για το ζήτημα των διοδίων του Ακτίου, ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα χιλιάδων κατοίκων της Πρέβεζας και της ευρύτερης περιοχής. Μέσα από το άρθρο του αναδεικνύει την ιδιαίτερη συνθήκη της υποθαλάσσιας ζεύξης, όπου η έλλειψη εναλλακτικής διαδρομής μετατρέπει μια απλή καθημερινή μετακίνηση σε σημαντική οικονομική επιβάρυνση για εργαζόμενους και οικογένειες.
Ο τίτλος ενός πρόσφατου δημοσιεύματος για τα διόδια του Ακτίου με χαροποίησε προς στιγμήν, γιατί με οδήγησε στη σκέψη ότι ίσως, επιτέλους, ανοίγει μια σοβαρή συζήτηση για ένα πρόβλημα που απασχολεί χιλιάδες μόνιμους κατοίκους της περιοχής.
Πρόκειται για ανθρώπους που, κυριολεκτικά βγαίνοντας από την πόρτα του σπιτιού τους, αναγκάζονται να πληρώνουν διόδια για να πάνε στη δουλειά τους. Και αν οι ανάγκες της εργασίας τους απαιτούν περισσότερες από μία μετακινήσεις μέσα στην ημέρα, τότε ένα σημαντικό μέρος του μεροκάματου καταλήγει στα διόδια.
Κάποιος εύλογα θα ρωτήσει: «Και ποιο είναι το περίεργο; Όλοι πληρώνουμε διόδια.»
Σωστό. Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά στην περίπτωση της Πρέβεζας και του Ακτίου: δεν υπάρχει εναλλακτική διαδρομή. Για αυτή τη μικρή καθημερινή μετακίνηση, ο δρόμος μέσω της υποθαλάσσιας ζεύξης είναι ουσιαστικά μονόδρομος. Τα διόδια βρίσκονται σε τόσο μικρή απόσταση από την Πρέβεζα, που σχεδόν θεωρούνται μέρος του αστικού ιστού της πόλης ενώ ανήκουν στην καθημερινότητα πολλών συμπολιτών μας επίσης η οικονομία της Πρέβεζας και της Αιτωλοακαρνανίας είναι άρρηκτα συνυφασμένες .
Γι’ αυτό και είναι αναγκαίο να υπάρξει ένα πιο δίκαιο και ανθρώπινο καθεστώς για τους μόνιμους κατοίκους και τους εργαζόμενους της περιοχής. Δεν μιλάμε απαραίτητα για πλήρη απαλλαγή, αλλά για μια ουσιαστική ελάφρυνση που να λαμβάνει υπόψη την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων.
Και εδώ γεννάται εύλογα και η σύγκριση με άλλες περιπτώσεις, όπως εκείνη των μετακινήσεων μεταξύ Μετσόβου και Ιωαννίνων, όπου εφαρμόζονται ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τους συχνούς διερχόμενους. Όταν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες αλλού, είναι δύσκολο να μη νιώθει κανείς ότι στην περίπτωση της Πρέβεζας υπάρχει μια εμφανής αδικία.
Δυστυχώς, το δημοσίευμα που διάβασα τελικά δεν αφορούσε κάποια τόσο ουσιαστική ή τολμηρή πρόταση. Η αρχική αισιοδοξία κράτησε λίγο. Όμως το πρόβλημα παραμένει υπαρκτό και αφορά την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων. Και γι’ αυτό αξίζει, επιτέλους, να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και λογική.
