ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ του π. Δημητρίου Μπόκου
Αθανασία! Η λέξη που γοητεύει, μαγεύει και αιχμαλωτίζει κάθε ύπαρξη. Που περικλείει την πεμπτουσία της ζωής, το βαθύτερό της νόημα, τον απώτερο σκοπό κάθε νοήμονος όντος. Πράγμα που φαίνεται στην έμφυτη, ενστικτώδη, άμεση απώθηση του θανάτου που ενυπάρχει ισχυρή μέσα μας. Στον μύχιο πόθο για ζωή, ατέλειωτη ζωή, μακράν οδύνης, πόνου και στεναγμού, που κρύβεται στον καθένα μας. Στην επιθυμία να πάμε όλοι στον παράδεισο και κανένας στην κόλαση.
Τί είναι όμως ο παράδεισος και τί η κόλαση; Ας ανιχνεύσουμε το νόημά τους μέσα από την κλασική παραβολή του Χριστού, με την οποία ανοίγει ο υπέροχος μεγάλος κύκλος των εορτών του Πάσχα, το ευλογημένο Τριώδιο (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου).
Δυο άνθρωποι διαμετρικά αντίθετοι τίθενται επί σκηνής, ο φαρισαίος και ο τελώνης. Πρότυπο αρετής ο φαρισαίος, κλασικό παράδειγμα αμαρτωλού και διεφθαρμένουανθρώπου ο τελώνης. Παρά την αρετή του όμως ο φαρισαίος, απορρίπτεται. Κατόρθωσε να μεταστρέψει την αρετή, από μέσο κοινωνίας και βαθύτατης σχέσηςμε τον Θεό, σε όργανο αυτοδικαίωσής του. Περιεχόμενο της ύπαρξής του έκανε τον εαυτό του. Γέμισε με το εγώ του. Ήθελε και αυτός να ζήσει αιώνια, αλλά για να αυτοθαυμάζεται. Και να τον θαυμάζουν οι πάντες. Ήθελε ένα άπειρο, μια αιωνιότητα, μια αθανασία γεμάτη αποκλειστικά με τον εαυτό του.
Λέει όμως ο σοφός άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι ένα τέτοιο άπειρο, δίχως τον Χριστό, θα ήταν ένα άπειρο μαρτύριο για το πνεύμα του ανθρώπου. «Η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο από το άπειρο χωρίς τον Χριστό, από αθανασία χωρίς τον Χριστό. Το να ζεις αθανάτωςχωρίς τον Κύριο»! Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι ό,τι ονομάζουμε αιώνια μαρτύρια της κόλασης. Ο τόπος και ο τρόπος, όπου «ο άνθρωπος συνεχώς και αιωνίως βιώνει τον εαυτό του μόνον ως εαυτό, εκεί που η αθανασία και η αιωνιότητά του πληρούνται μόνον με (τον) εαυτό (του)». Τέλεια μόνωση δηλαδή. Χωρίς καμμιά σχέση (και μάλιστα αγάπης) με κανέναν. Αιώνια πλήξη, δυστυχία, κόλαση!
Ενώ ο Χριστιανός;
«Ο Χριστιανός δεν επιζητεί μια ομιχλώδη, αφηρημένη υπερβατικότητα, ένα έρημο άπειρο, αλλά το άπειρο που είναι πλήρες Χριστού», γεμάτο από την άρρητη θεανθρώπινη τελειότητα. «Όλοι οι κόσμοι, όλη η αθανασία και η αιωνιότητα του Χριστιανού πληρούνται με τον θαυμαστό Κύριο Ιησού Χριστό και μέσα σε αυτά βιώνει διαρκώς τους αθανάτους ευαγγελισμούς και τις αιώνιες χαρμονές του Χριστού».Αυτό είναι παράδεισος και αιώνια ευφροσύνη.
Η άσκηση λοιπόν της αρετής δεν είναι για αυτοδικαίωση, αλλά για το αντίθετο ακριβώς. «Ο Χριστιανός ζει, πραγματικά και χαρμόσυνα, ως άνθρωπος που με τον Χριστό αναστήθηκε εκ των νεκρών», δηλαδή «που εξηγέρθη από τον τάφο του εγώ και της περιχαρακώσεως σε αυτό, που κατανίκησε όλους τους θανάτους και εισήλθε στην καινή, ευρεία, θεανθρώπινη ζωή, στην οποία ζεις με τις αθάνατες θείες δυνάμεις του Αναστάντος και Αειζώου (Χριστού)».
Παράδεισος σημαίνει το να ζεις με τον Χριστό. Να αποζητάς δηλαδή όλα εκείνα που «ο Κύριος έχει και προσφέρει στους πιστούς Του… Να κάνεις τη δική Του αγάπη δική σου, τη δική Του δικαιοσύνη, την αλήθεια, …την ανάσταση, την ανάληψη δικά σου, με άλλα λόγια να κάνεις δικό σου ολόκληρο το Ευαγγέλιό Του, και ολόκληρη την θεανθρώπινη ζωή Του»(Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 235).
Παράδεισος είναι το να μη ζεις για τον εαυτό σου. Να μπορείς να λες: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»(Γαλ. 2, 20).
Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλό Τριώδιο!
ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (1-7ΦΕΒ. 2026)
(για τους εντοπίους)
- Την Κυριακήτου Τελώνου και Φαρισαίου,1-2-2026, αρχή Τριωδίου,του αγίου Τρύφωνος, ώρα 7.00-10.00 π. μ. Μικρός Αγιασμός μετά τηςευχής του αγίου Τρύφωνος, προσκύνηση τεμαχίου ιερού λειψάνου του. Κατάλυση εις πάντα για όλη την εβδομάδα.
- Τη Δευτέρα,2-2-2026, η Υπαπαντή του Κυρίου,7.00-10.00 π. μ.
- Την Πέμπτη,5-2-2026, της αγίας μάρτυρος Αγάθης, ώρα 7.00-9.00 π. μ.
- Καθημερινά,ώρα 5.15-6.30 μ. μ., Θ΄ Ώρα-Εσπερινός-ΜικρόΑπόδειπνο-Χαιρετισμοί.
- Κάθε Τετάρτη, ώρα 5.30 μ. μ. και εξής, Ιερά Εξομολόγηση. Άλλες ημέρες με ραντεβού (τηλ. 6980 898 504).
