Ήρθε η ώρα. Μια ώρα βαριά από μνήμες, γεμάτη συγκίνηση, αλλά και περηφάνια. Μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αδιάλειπτης εργασίας και ανιδιοτελούς προσφοράς στον Δήμο Πρέβεζας, ο Σπύρος Λάμπρου αποχαιρετά τον ενεργό εργασιακό του βίο και περνά σε μια νέα σελίδα ζωής: τη συνταξιοδότηση.
Ο Σπύρος Λάμπρου δεν υπήρξε απλώς ένας εργαζόμενος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας. Υπήρξε η ίδια η μνήμη της. Το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους διαδρόμους της, τα ράφια της, το άρωμα των βιβλίων και τη σιωπή που μιλά πιο δυνατά από τις λέξεις. Για χρόνια ολόκληρα, όπως τόσο εύστοχα έγραψε και η συγγραφέας Αλεξάνδρα Κωστάκη, «φρόντιζε τις λέξεις, τις ιστορίες, τις σιωπές». Και το έκανε με σεβασμό, αγάπη και μια σπάνια αφοσίωση που δεν διδάσκεται.
Άνθρωπος χαμηλών τόνων, διακριτικός, πάντα παρών χωρίς ποτέ να επιδιώκει τα φώτα, ο Σπύρος Λάμπρου υπηρέτησε τον πολιτισμό με ήθος και συνέπεια. Δεν περιορίστηκε ποτέ στο τυπικό του καθήκον. Υπήρξε από τους πρώτους εθελοντές σε εκδηλώσεις του Δήμου, στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα, στη Γιορτή της Σαρδέλας και σε τόσες ακόμη δράσεις που έδιναν ζωή στην πόλη. Πάντα εκεί, με χαμόγελο, με διάθεση προσφοράς, με την καρδιά του ανοιχτή στην κοινότητα.
Οι συνάδελφοί του από τον Δήμο, τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, την Παιδική Βιβλιοθήκη και το Τμήμα Πολιτισμού θέλησαν να του πουν το δικό τους «ευχαριστώ» με έναν τρόπο ζεστό και ανθρώπινο. Του ετοίμασαν μια αποχαιρετιστήρια έκπληξη, μια στιγμή γεμάτη αγάπη, με μια τούρτα που έγραφε:
«Αντίο προθεσμίες… Καλημέρα Ζωή».
Μια φράση που συνοψίζει ιδανικά το πέρασμα από την ευθύνη στην ελευθερία, από το καθήκον στη δικαιωμένη ανάπαυση.
Ανάμεσα σε εκείνους που στάθηκαν δίπλα του την τελευταία ημέρα στη δουλειά του και ο πρόεδρος του Ιδρύματος «Ακτία Νικόπολις», Νίκος Καραμπέλας, με τις εκδόσεις του Ιδρύματος και τη μακρόχρονη συμμετοχή του Σπύρου Λάμπρου στα «Πρεβεζανικά Χρονικά», μια ακόμη απόδειξη της βαθιάς του σχέσης με την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό.
Ο Σπύρος Λάμπρου, εμφανώς συγκινημένος, με δάκρυα στα μάτια, ευχαρίστησε όλους όσοι στάθηκαν συνοδοιπόροι σε αυτή τη μακρά διαδρομή. Ευχαρίστησε τους συναδέλφους, τους συνεργάτες, τους φίλους, τον Δήμο Πρέβεζας. Μίλησε με απλότητα, όπως πάντα, για τα χρόνια που πέρασαν, για τις δυσκολίες αλλά και τις όμορφες στιγμές, για την αγάπη που πήρε και που προσπάθησε να ανταποδώσει με τον δικό του, αθόρυβο τρόπο.
Η συνταξιοδότηση του Σπύρου Λάμπρου δεν είναι απλώς το τέλος μιας επαγγελματικής πορείας. Είναι το κλείσιμο ενός μεγάλου κεφαλαίου προσφοράς και το άνοιγμα ενός άλλου, γεμάτου χρόνο, ζωή και –φυσικά– βιβλία. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από τους χώρους που αγάπησαν. Παραμένουν εκεί, στις μνήμες, στις ιστορίες, στις σιωπές.
Και ο Σπύρος Λάμπρου θα είναι για πάντα μέρος της ψυχής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πρέβεζας.
