Σήμερα δεν στεκόμαστε εδώ μόνο για να αποχαιρετήσουμε τον Στάθη Κωνσταντόπουλο. Στεκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που έζησε όπως λίγοι. Έναν άνθρωπο που δεν πέρασε απλώς από τη ζωή· άφησε βαθιά σημάδια στις καρδιές όλων μας. Για κάποιους ήταν ο Στάθης. Για άλλους ήταν το «Βουνό». Για άλλους το «Θηρίο». Όχι γιατί φόβιζε, αλλά γιατί ήταν βράχος. Γιατί όταν στεκόταν δίπλα σου ένιωθες ασφάλεια.
Ήξερες πως, ό,τι κι αν συνέβαινε, δεν θα σε άφηνε μόνο. Στα 62 χρόνια της ζωής του, ο Στάθης απέδειξε ότι το μεγαλείο ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τα λόγια, αλλά με τις πράξεις του. Ήταν λεβέντης. Ήταν παλικάρι. Ήταν δίκαιος. Ήταν γενναιόδωρος. Δεν χάιδευε αυτιά και δεν έκρυβε την αλήθεια. Έλεγε τα πράγματα όπως ήταν, γιατί πίστευε πως η αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι, είναι πάντα πιο τίμια από το ψέμα. Δεν φοβόταν τίποτα και κανέναν.
Δεν συμβιβαζόταν με το άδικο και δεν σιωπούσε όταν έβλεπε ανθρώπους ή ζώα να υποφέρουν. Είχε το θάρρος να υψώνει τη φωνή του, ακόμη κι όταν ήξερε πως αυτό θα είχε κόστος. Μέσα από τα βίντεο που δημιουργούσε προσπαθούσε να αφυπνίσει συνειδήσεις, να ξυπνήσει ανθρώπους από την αδιαφορία και να θυμίσει σε όλους μας ότι η σιωπή απέναντι στο άδικο δεν είναι ποτέ λύση. Δεν μιλούσε για να γίνει αρεστός.
Μιλούσε γιατί ένιωθε πως ήταν χρέος του. Ήταν πατέρας, παππούς και σύντροφος. Δίπλα του είχε τη Σόνια, τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή του, τους αγώνες, τις χαρές και τις δυσκολίες. Πορεύτηκαν μαζί με αγάπη, δύναμη και αλληλοσεβασμό. Η οικογένειά του ήταν η μεγαλύτερη δύναμή του, αλλά η καρδιά του ήταν τόσο μεγάλη, που χώρεσε και όλους εμάς. Αγαπούσε την πυγμαχία και τη δίδαξε με την ίδια φιλοσοφία που ζούσε.
Η πυγμαχία δεν ήταν μόνο ένα άθλημα για εκείνον· ήταν μάθημα ζωής. Έμαθε στους μαθητές του να στέκονται όρθιοι, να παλεύουν με αξιοπρέπεια, να σέβονται τον αντίπαλο και, πάνω απ’ όλα, να μη φοβούνται να σηκωθούν κάθε φορά που πέφτουν. Τους αγαπούσε σαν δικά του παιδιά και εκείνοι θα κουβαλούν πάντα μέσα τους ένα κομμάτι του. Και έπειτα ήταν η μεγάλη του αγάπη. Τα ζώα. Τα πλάσματα που δεν είχαν φωνή, αλλά βρήκαν τη δική τους μέσα από εκείνον.
Στη Λευκάδα έγινε η ελπίδα για αμέτρητα εγκαταλελειμμένα και πληγωμένα ζώα. Μόνος του, χωρίς να ζητήσει ποτέ αναγνώριση, τους άνοιγε την αγκαλιά του, τα φρόντιζε και τους έδινε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Το έργο του δεν ήταν απλώς εθελοντισμός· ήταν τρόπος ζωής. Όμως ο Στάθης δεν έσωζε μόνο ζώα. Έσωζε και ανθρώπους. Με μια κουβέντα, με μια πράξη, με την παρουσία του. Για όλους εμάς που σταθήκαμε δίπλα του, έδινε την ψυχή του.
Δεν κοιτούσε ποιος ήσουν, από πού ερχόσουν ή τι είχες. Αν σε έβαζε στην καρδιά του, ήσουν οικογένεια. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, δημιούργησε μια μεγάλη οικογένεια. Μια οικογένεια που δεν την ένωνε το αίμα. Την ένωνε η αγάπη, η αλληλεγγύη, ο αλληλοσεβασμός και ο ίδιος ο Στάθης. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο έργο που αφήνει πίσω του. Η απουσία του αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει. Γιατί άνθρωποι σαν τον Στάθη δεν αντικαθίστανται.
Μένουν για πάντα σημείο αναφοράς. Μένουν για πάντα παράδειγμα. Και αν σήμερα μπορούσες να μας μιλήσεις για τελευταία φορά, ξέρουμε όλοι τι θα μας έλεγες. Δεν θα ήθελες να μας δεις να λυγίζουμε. Θα μας κοιτούσες με εκείνο το βλέμμα που όλοι γνωρίζαμε και θα έλεγες: «Μην το βάλετε κάτω. Σηκωθείτε και συνεχίστε.» Στάθη… αυτό σου υποσχόμαστε. Ότι όσο κι αν πονάει η απουσία σου, δεν θα λυγίσουμε. Θα κρατήσουμε ζωντανές τις αξίες σου. Θα συνεχίσουμε να φροντίζουμε όσους έχουν ανάγκη, να στεκόμαστε όρθιοι, να λέμε την αλήθεια, να μην κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο άδικο και να πολεμάμε για όσα πίστευες, όπως μας έμαθες. Καλό σου ταξίδι, φίλε μας. Η Λευκάδα έχασε έναν σπουδαίο άνθρωπο. Τα ζώα έχασαν τον προστάτη τους.
Οι μαθητές σου τον δάσκαλό τους. Η Σόνια έχασε τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της. Τα παιδιά και τα εγγόνια σου έχασαν τον πατέρα και τον παππού τους. Κι εμείς… εμείς χάσαμε το Βουνό μας. Δεν θα αφήσουμε να σβήσει το φως που άναψες στις καρδιές μας. Θα συνεχίσουμε τον δρόμο που μας έδειξες, γιατί αυτό θα ήθελες από όλους μας. Θα συνεχίσουμε να λέμε την αλήθεια, να στεκόμαστε απέναντι στο άδικο και να απλώνουμε το χέρι σε όποιον έχει ανάγκη. Έτσι μόνο θα μείνει ζωντανή η παρακαταθήκη που μας άφησες. Καλό σου ταξίδι, Στάθη Κωνσταντόπουλε.
Δεν σε αποχαιρετούμε. Σε ευχαριστούμε. Αιωνία σου η μνήμη.
Με τιμή και σεβασμό, Η φίλη σου και Πρόεδρος του Φιλοζωϊκού Σωματείου Πάργας
