Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν. Δοκιμάζει, πιέζει, αλλάζει διαδρομές και συχνά αναγκάζει ανθρώπους να αφήνουν τα όνειρά τους στην άκρη. Για όλους. Για άντρες και γυναίκες. Όμως για τις γυναίκες –και ιδιαίτερα για εκείνες που γίνονται μητέρες– ο δρόμος γίνεται συχνά πιο ανηφορικός, πιο απαιτητικός, γεμάτος ευθύνες και σιωπηλές θυσίες.
Πολλές φορές η ίδια η ζωή σε οδηγεί σε αποφάσεις που ίσως αργότερα αναρωτιέσαι αν ήταν σωστές. Άλλοτε μετανιώνεις. Άλλοτε όχι. Όμως, όποια κι αν είναι η διαδρομή, ένα πράγμα παραμένει αλήθεια: τα όνειρα δεν πρέπει ποτέ να μένουν ανεκπλήρωτα.
Ένα τέτοιο όνειρο είχε και η Βίκυ Νίκου, Γενική Διευθύντρια της Ολυμπιακής στην Πρέβεζα. Ένα όνειρο που μπήκε σε αναμονή από πολύ νωρίς, όταν η ζωή την έβαλε στην καρδιά της οικογένειας, πριν προλάβει να το κάνει πραγματικότητα. Ύστερα ήρθε το παιδί. Η δουλειά. Τα δύσκολα χρόνια. Οι καθημερινές ευθύνες. Και κάπως έτσι, το όνειρο έμεινε στην άκρη – όχι ξεχασμένο, αλλά υπομονετικό.
Το 2023, μιλώντας στην εκπομπή «Επισημάνσεις» με τον Γιάννη Βασιλειάδη στο ONTV, είχε πει με απόλυτη ειλικρίνεια πως δεν μετάνιωσε ποτέ για τις επιλογές της, γιατί προτεραιότητά της ήταν και θα είναι πάντα το παιδί της. Μια δήλωση που αποτύπωνε τη βαθιά της αξιακή πυξίδα.
Χρόνια αργότερα, μέσα από μια απλή συζήτηση με μια φίλη, γεννήθηκε ξανά η ιδέα: το Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Μια ιδέα που δεν έμεινε σκέψη. Συζητήθηκε με την οικογένεια. Με το παιδί της, που πλέον είχε μεγαλώσει. Και τότε ήρθε η μεγάλη απόφαση. Να καθίσει ξανά στα θρανία. Να διεκδικήσει το όνειρό της. Να παλέψει.
Έξι ολόκληρα χρόνια. Έξι χρόνια γεμάτα υποχρεώσεις, ευθύνες, δουλειά, σπίτι, οικογένεια – και ανάμεσά τους, διάβασμα. Κούραση. Άγρυπνες νύχτες. Επιμονή. Πείσμα. Πίστη.
«Ποτέ μην αφήνετε τα όνειρά σας», είχε πει το 2022, στην εκδήλωση για την Ημέρα της Γυναίκας που διοργάνωσε το Επιμελητήριο, απευθυνόμενη κυρίως σε γυναίκες. Σήμερα, τα λόγια εκείνα έγιναν πράξη.
Η Βίκυ Νίκου κρατά πλέον στα χέρια της το πολυπόθητο πτυχίο. Πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων. Ένα πτυχίο που δεν είναι απλώς ένα χαρτί. Είναι πτυχίο ζωής. Πτυχίο μάθησης. Υπομονής. Αγώνα. Αυτοσεβασμού.
Το «μπράβο» είναι λίγο για αυτή τη σπουδαία γυναίκα. Για τη μητέρα. Για τη σύζυγο. Για την εργαζόμενη που απέδειξε πως ποτέ δεν είναι αργά, σε καμία ηλικία, να κυνηγήσεις ό,τι σου ανήκει.
Το παράδειγμά της είναι μήνυμα. Είναι φάρος. Είναι υπενθύμιση σε όλες και όλους πως, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες της ζωής, τα όνειρα δεν πρέπει να μένουν ανεκπλήρωτα.
