Ένα ιστορικό προάστιο που αργοπεθαίνει μπροστά στα μάτια των κατοίκων του
Ο Παντοκράτορας δεν είναι απλώς μία ακόμη γειτονιά της Πρέβεζας. Είναι ένας τόπος με βαθιές ρίζες στην ιστορία της πόλης. Μία περιοχή που μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 αποτέλεσε καταφύγιο για δεκάδες οικογένειες προσφύγων, οι οποίες με κόπο, ιδρώτα και αξιοπρέπεια δημιούργησαν μια ζωντανή κοινότητα και έδωσαν νέα πνοή σε έναν τόπο που έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο όμορφα παραθαλάσσια προάστια της Πρέβεζας.
Σήμερα, όμως, η εικόνα που αντικρίζει κανείς μόνο θλίψη και οργή μπορεί να προκαλέσει.
Η περιοχή που κάποτε έσφυζε από ζωή, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, με επισκέπτες, παραθεριστές και οικογένειες να γεμίζουν τα σοκάκια και τις παραλίες της, μοιάζει να έχει αφεθεί στην τύχη της. Σαν να διαγράφηκε από τους χάρτες των αρμοδίων.
Οι δρόμοι παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης. Σε πολλά σημεία η βλάστηση έχει κυριολεκτικά καταπιεί τα πεζοδρόμια και τα περάσματα προς τη θάλασσα. Κλαδιά δέντρων κρέμονται επικίνδυνα πάνω από δρόμους και πεζούς, δημιουργώντας συνθήκες που μόνο ασφαλείς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.
Η μοναδική πλατεία της περιοχής, που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο συνάντησης και αναψυχής, είναι γεμάτη χόρτα, ξερά κλαδιά και εικόνες που παραπέμπουν περισσότερο σε εγκαταλελειμμένο χώρο παρά σε δημόσιο σημείο μιας τουριστικής πόλης.
Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στην παιδική χαρά. Έναν χώρο που θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα για κάθε δημοτική αρχή. Αντί αυτού, οι γονείς βλέπουν μια υποδομή που προκαλεί ανησυχία και φόβο για την ασφάλεια των παιδιών τους.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σε διάφορα σημεία του Παντοκράτορα υπάρχουν κολώνες ηλεκτροφωτισμού κομμένες, φθαρμένες και επικίνδυνες, συνθέτοντας μια εικόνα πλήρους αδιαφορίας για την καθημερινότητα των κατοίκων.
Και αν η αδιαφορία για τις υποδομές είναι εξοργιστική, η εγκατάλειψη της ιστορίας είναι ακόμη πιο προσβλητική.
Το Κάστρο του Παντοκράτορα, ένα μνημείο με ξεχωριστή ιστορική σημασία, που συνδέεται με σημαντικά γεγονότα και μάχες της περιοχής κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραμένει εδώ και χρόνια σε κατάσταση αναμονής. Αναμονής για παρεμβάσεις. Αναμονής για ανάδειξη. Αναμονής για τον στοιχειώδη σεβασμό που αξίζει ένας τέτοιος χώρος.
Γύρω από το κάστρο, τα παγκάκια είναι γεμάτα συνθήματα και βανδαλισμούς, ενώ οι επισκέπτες αντικρίζουν μια εικόνα που δεν τιμά ούτε την ιστορία ούτε την πόλη.
Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι ότι τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί καινούργια είδηση.
Οι κάτοικοι έχουν διαμαρτυρηθεί επανειλημμένα. Έχουν ενημερώσει. Έχουν ζητήσει παρεμβάσεις. Έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Και όμως, η απάντηση που λαμβάνουν είναι η ίδια εδώ και χρόνια: σιωπή.
Η κατάσταση στον Παντοκράτορα δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψης γνώσης. Είναι αποτέλεσμα έλλειψης βούλησης.
Σε μια πόλη που επενδύει στον τουρισμό, είναι αδιανόητο ένα από τα πιο όμορφα παραθαλάσσια προάστιά της να παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. Είναι αδιανόητο οι κάτοικοι να νιώθουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Είναι αδιανόητο η ιστορία, η καθημερινότητα και η ασφάλεια μιας ολόκληρης περιοχής να βρίσκονται μονίμως στο περιθώριο.
Ο Παντοκράτορας δεν ζητά έργα εκατομμυρίων. Ζητά τα αυτονόητα.
Καθαριότητα. Συντήρηση. Ασφάλεια. Σεβασμό.
Ζητά να θυμηθούν οι υπεύθυνοι ότι πίσω από τις εγκαταλελειμμένες πλατείες, τα κομμένα φωτιστικά, τα αφρόντιστα πεζοδρόμια και τα ξεχασμένα μνημεία υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες. Υπάρχει μια ιστορία εκατό και πλέον ετών που δεν αξίζει να καταλήξει θαμμένη κάτω από χόρτα, κλαδιά και αδιαφορία.
Και όσο η κατάσταση παραμένει ίδια, ένα ερώτημα θα πλανάται πάνω από τον Παντοκράτορα:
Πόσο ακόμη θα περιμένει αυτή η γειτονιά για το αυτονόητο;
