«Τα τριάντα άρθρα του Αυδίκου, του φίλου Βαγγέλη, είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα (…) Θα προτιμούσε χίλια τα εκατό να έχουν ξεπεραστεί τα συγκεκριμένα κείμενά του, όπως σίγουρα προτιμούμε όλοι όσοι δημοσιογραφούμε για τους πολέμους και τους πρόσφυγες· για την ποικιλόμορφη μισαλλοδοξία, φυλετική, θρησκευτική, πολιτισμική· για τους λαούς δίχως δικαιώματα, που αντιμετωπίζονται σαν περιτρίμματα από τους ισχυρούς του πλανήτη, αυτούς τους επαγγελματίες του αμοραλισμού· αλλά και για τις μειονότητες με λειψά, φαλκιδευμένα δικαιώματα μέσα σε χώρες που περηφανεύονται ότι πορεύονται σεβόμενες αρχές και αξίες, οδηγημένες υποτίθεται από το περίφημο «πνεύμα του δυτικού πολιτισμού», ένα φάντασμα ακίνητο πάνω από την Ευρώπη. Με τέτοια «ενοχλητικά» θέματα καταπιάνεται εδώ ο Βαγγέλης Αυδίκος. Επίμονα και συστηματικά. Έμπειρη και ευαίσθητη η δημόσια γραφή του, φρόνιμη και μετρημένη, μας θυμίζει με κάθε της παράγραφο την ικανότητα του αρθρογράφου να αντλεί ταυτόχρονα λέξεις και ιδέες από τις δύο αξεχώριστες ιδιότητές του: του επιστήμονα και του λογοτέχνη».
Παντελής Μπουκάλας
