Η Πρωτομαγιά δεν είναι μέρα επετειακή. Είναι μέρα μάχης, προσδιορισμού στόχων και περιεχομένου πάλης των εργαζομένων. Αυτών που μέσα στη δυσωδία του καπιταλιστικού συστήματος και την εγκατάλειψη ή διαστρέβλωση κάθε ανθρώπινης ανάγκης, κρατούν τις κοινωνίες μας ακόμα όρθιες.
Έτσι είναι φανερό πως η φετινή Πρωτομαγιά, συνδεδεμένη με τα αιτήματα του Σικάγο του 1886, μάς καλεί να υπερασπίσουμε τη ριζική μείωση του χρόνου δουλειάς όπως το 6ωρο-30ωρο, με αυξήσεις των μισθών μας και με Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που θα παίρνουν από τα κέρδη των καπιταλιστών. Η ζωή μας όμως είναι αλυσοδεμένη στα περίφημα Σύμφωνα Δημοσιονομικής Σταθερότητας μέσα στη φυλακή της αντεργατικής και φιλοπόλεμης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ζητούν τα φέρετρά μας από τους πολέμους τους, αλλά και με τα καθημερινά «θύματα» της πολεμικής οικονομίας. Πρέπει να ανατραπούν, να ζητήσουμε την εθνικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο, την ανατροπή όλου του αντιαπεργιακού νομοθετικού πλαισίου, την ανατροπή του νόμου για το 13ωρο και όλων των αντεργατικών νόμων που καθιερώνουν την ελαστική εργασία και την απελευθέρωση των απολύσεων και την εργοδοτική – κυβερνητική τρομοκρατία.
Βρισκόμαστε σε μια πολεμική εποχή. Η ελληνική κυβέρνηση προχωρά σε ακόμα περισσότερες παραγγελίες όπλων, συμμετέχει σε όλο και περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις, ενισχύει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και όλες τις ιμπεριαλιστικές αμερικανικές επιδιώξεις στο πλευρό του Ισραήλ όπως και της ΕΕ στην Ουκρανία. Η φετινή Πρωτομαγιά είναι περισσότερο από όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιπολεμική και διεθνιστική. Αντιπαλεύουμε τον ιμπεριαλισμό. Να ηττηθούν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ. Τσακίζουμε τον εθνικισμό και το φασισμό. Αρνούμαστε να δώσουμε χρήμα και ζωές για τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του ελληνικού καπιταλισμού στον ανταγωνισμό του με τον τουρκικό.
Η Πρωτομαγιά είναι κόκκινη. Εκφράζει την ανάγκη της πάλης για την εργατική και κοινωνική χειραφέτηση από το κεφάλαιο, τις αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων και εκμεταλλευτικών πολιτικών.
Αυτές οι δυνατότητες βρίσκονται μέσα στην πραγματικότητα σήμερα. Με τις εξεγέρσεις των λαών ακόμα και μέσα στην καρδιά του θηρίου στις ΗΠΑ αλλά και στα τέσσερα σημεία του πλανητικού ορίζοντα. Αλλά και εδώ, στην Ελλάδα με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μέσα από διάφορους αγωνιστικούς σταθμούς διεκδικούν το δίκιο, κοντράρουν τις κυρίαρχες πολιτικές, κάνουν σημαία την αξιοπρέπεια και την ταξική ανεξαρτησία σκέψης και δράσης. Το μέλλον «αναπνέει» στο παρόν.
Η δυσωδία που αναδίδει η υπόθεση Παναγόπουλου επιβεβαιώνει ότι ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, αργά ή γρήγορα μοιάζει στους συνδαιτημόνες του, την αστική πολιτική, τις κυβερνήσεις και την ΕΕ. Ταυτόχρονα δεν αποτελεί διέξοδο η λογική της ηγεσίας του ΠΑΜΕ που δεν βάζει στόχους που να κλονίζουν τη κυβερνητική σταθερότητα και υποτάσσει τα πάντα στην ενίσχυση του κόμματος με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι ώρα στη φετινή Πρωτομαγιά, στη χρονιά της ντροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας, να αναλάβει αναβαθμισμένο και αυτοτελή ρόλο το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα μέσα από πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές αγώνα, συλλογικότητες, για τη μετωπική σύγκρουση με κράτος, κυβέρνηση και εργοδοσία. Το εργατικό κίνημα πρέπει και μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της.
ανεξάρτητη πρωτομαγιάτικη ταξική συγκέντρωση 10:30 π.μ στον ΟΤΕ.
12:00 στο μνημείο του Σταύρου Κάππα στον Αγιο Θωμά
Συνέλευση Συντονισμού
Εργαζομένων-Ανέργων Πρέβεζας
