Δεν είναι πλέον μεμονωμένα περιστατικά. Είναι μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται και προκαλεί οργή.
Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι της Πρέβεζας γίνονται μάρτυρες μιας ολοένα και πιο έντονης εικόνας βανδαλισμών σε δημόσιους χώρους και υποδομές, με τις ζημιές να καταγράφονται σε σημεία που ανήκουν σε όλους.
Δημόσια κτίρια, σχολεία, παιδικές χαρές, το Κολυμβητήριο, το λιμανάκι του Παντοκράτορα, ο Προμαχώνας, ο Βοτανικός Κήπος, πινακίδες του Κ.Ο.Κ., φωτιστικά σώματα, ακόμη και εξωτερικοί τοίχοι κατοικιών, έχουν βρεθεί στο στόχαστρο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουν καταγραφεί και ζημιές σε αυτοκίνητα, με ιδιοκτήτες να καλούνται να πληρώσουν από την τσέπη τους για καταστροφές που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι.
Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτή η κατάσταση;
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν βανδαλισμοί. Το βλέπουν όλοι.
Το ερώτημα είναι τι γίνεται για να σταματήσουν.
Ο Δήμος Πρέβεζας έχει προχωρήσει σε μηνύσεις κατά αγνώστων, όμως μέχρι σήμερα τα αποτελέσματα δεν φαίνεται να έχουν λειτουργήσει αποτρεπτικά. Οι ζημιές αποκαθίστανται, οι πολίτες πληρώνουν και λίγο αργότερα η ίδια εικόνα επανέρχεται.
Ένας φαύλος κύκλος χωρίς τέλος.
Από τη μία πλευρά τίθεται το ζήτημα της τοποθέτησης καμερών σε κομβικά σημεία, ως ένα πιθανό μέτρο πρόληψης και εντοπισμού των δραστών. Από την άλλη, υπάρχουν εύλογες συζητήσεις και προβληματισμοί για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.
Όμως η συζήτηση δεν μπορεί να σταματά εκεί.
Κάτι πρέπει να γίνει. Και πρέπει να γίνει τώρα.
Δεν μπορεί μια πόλη να αποδέχεται ως «κανονικότητα» να καταστρέφεται η δημόσια περιουσία, να προκαλούνται ζημιές σε χώρους όπου παίζουν παιδιά, να καταστρέφονται φωτιστικά και πινακίδες και στο τέλος ο λογαριασμός να καταλήγει για ακόμη μία φορά στον φορολογούμενο πολίτη.
Γιατί η δημόσια περιουσία δεν είναι περιουσία κανενός. Είναι περιουσία όλων.
Κάθε φωτιστικό που σπάει, κάθε πινακίδα που καταστρέφεται, κάθε σχολείο ή παιδική χαρά που βανδαλίζεται, κάθε δημόσιος χώρος που παραδίδεται στη φθορά, σημαίνει νέο κόστος αποκατάστασης.
Και αυτό το κόστος δεν το πληρώνουν οι άγνωστοι που κρύβονται πίσω από τις καταστροφές.
Το πληρώνουν οι πολίτες.
Η Πρέβεζα δεν μπορεί να συνεχίσει να κυνηγά τις ζημιές αφού έχουν γίνει. Χρειάζεται πρόληψη, φύλαξη, έλεγχος, συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές και συγκεκριμένα μέτρα που θα έχουν πραγματικό αποτρεπτικό αποτέλεσμα.
Και εάν οι κάμερες δεν μπορούν να αποτελέσουν λύση λόγω του νομικού πλαισίου, τότε να βρεθούν άλλες λύσεις. Εάν απαιτείται καλύτερος φωτισμός, φύλαξη, περιπολίες ή διαφορετικός σχεδιασμός στους ευάλωτους χώρους, να εφαρμοστούν.
Αυτό που δεν αποτελεί λύση είναι η αδράνεια.
Γιατί όσο οι υπαίτιοι παραμένουν άγνωστοι, τόσο μεγαλώνει η αίσθηση ότι μπορούν να συνεχίζουν ανενόχλητοι.
Και όσο συνεχίζονται οι βανδαλισμοί, η πόλη πληρώνει.
Η Πρέβεζα αξίζει δημόσιους χώρους ασφαλείς, καθαρούς και προστατευμένους.
Η ανοχή έχει ημερομηνία λήξης. Η λύση πρέπει να βρεθεί άμεσα.
