Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή αποδίδει σπαρταριστά στιγμιότυπα καθημερινότητας σε διάφορες εκφάνσεις, από φωτεινές έως ζοφερές. Τίθενται ζητήματα του χρόνου, αμείλικτου στο πέρασμά του και σκληρού κριτή για το ειπωμένο ή για το ανείπωτο των ανθρώπινων πράξεων. Ορισμένες στιγμές επιχειρείται η δραστική απόπειρα της απόθεσης κάθε ονειρικής στιγμής στην αιωνιότητα ως παρακαταθήκη μιας πολλά προσδοκώμενης κατάστασης.
Τα αποδιδόμενα τοπία του εξωτερικού περιβάλλοντος ανακλούν ενίοτε ατέρμονες εσωτερικές περιδιαβάσεις και απόπειρες χαρτογραφήσεων μέσα από την ενεργοποίηση του μηχανισμού της ανάκλησης, της περισυλλογής και της βαθιάς ενδοσκόπησης περιβεβλημένης με φιλοσοφικές αποχρώσεις. Ιδιαίτερα ξεχωριστό σημείο της συλλογής αποτελεί η εφαρμογή μιας αμφίδρομης διαδικασίας εσωτερίκευσης και εξωτερίκευσης στην προοπτική αποκατάστασης της όποιας αποσυναρμολόγησης ή απορρύθμισης.
Η αναπαράσταση χώρων επενεργεί καταλυτικά στην όποια απροσδιοριστία ή στην αδυναμία επίτευξης. Συνιστά ένα ισχυρό ανάχωμα στην υπαρξιακή κατολίσθηση ή στην αποτύπωση κοινωνικών αδιεξόδων. Η απεικόνιση μιας πολυμορφικής και πολυπρισματικής τοιχογραφίας απεγκλωβίζει κάθε μετέχοντα στην ποιητική από τις αγκυλώσεις του χρόνου, από τις διαβρώσεις που κάθε απολίθωμα βιωμένης ανάμνησης επιφέρει στον ψυχισμό του ατόμου στην εξιδιασμένη ή στην συλλογική του διάσταση.
Μέσα από τις δοκιμασίες των περιγραφόμενων προσώπων αναδύεται η ανάγκη της ποίησης ως ισχυρό υπαρξιακό και κοινωνικό αντίβαρο, ως αντίστιξη σε έναν ανηλεή κόσμο, οδοστρωτήρα στην κάθε προσπάθεια εναρμόνισης της κοινωνίας στην ολότητά της. Η ποίηση εδώ προβάλλεται αντισταθμιστικά στο θάνατο όταν αδυσώπητα συνθλίβει οικογένειες. Στη συλλογή ανακλώνται οι αντιθέσεις μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, εφήμερου και αιώνιου, απατηλότητας και αυθεντικότητας, ονειρικού και εφιαλτικού, ζωής και θανάτου, μαγικού και ρεαλιστικού, εγκλωβισμού και αποδέσμευσης, ναρκοθέτησης και αυτεξούσιου, μικρόκοσμου και μεγάκοσμου, λυρισμού και τραγικότητας.
Η συλλογή πραγματεύεται ποικίλα θέματα διυποκειμενικής υφής από την υπαρξιακή μόνωση έως την κοινωνική κρίση στις πολλαπλές πτυχές της. Ο ποιητικός λόγος εναλλάσσεται από τις μινιμαλιστικές καταγραφές έως τις περισσότερο εκτεταμένες αφηγήσεις. Το περιεχόμενο κάθε ποιήματος βρίσκεται σε συμμετρία με τη μορφή επιτυγχάνοντας μια άρτια εκφραστική και νοηματική αποδοση.
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός.
