Ο τίτλος της συλλογής εγείρει στον αναγνώστη τον προβληματισμό σχετικά με τι προκαλεί την ματαίωση των ονείρων, έστω και προσωρινά. Στον αντίποδα, η περιδιάβαση στη συλλογή σηματοδοτεί ότι τα όνειρα βρίσκονται πάντα δίπλα μας, απλά να έχουμε τη δύναμη να ονειρευόμαστε. Η Σοφία Φιλιππίδου συνθέτει μια ιδιαίτερη ποιητική, μια σκηνογραφία της ποίησης στην οποία δεξιώνεται τον εκάστοτε δέκτη μετοχετεύοντας ιδέες, συναισθήματα, μετεικάσματα βιωμάτων.
Η ανάκλαση αυτών των ποιημάτων σηματοδοτεί ότι το ποιητικό εγώ στέκει πάντα εκεί, πιστό στις επάλξεις, ένα γοητευτικό κράμα υπαρξιακής ενατένισης και κοινωνικής περιδιάβασης. Αισθητοποιεί με τις ποιητικές της ίνες κάθε στοιχείο του φυσικού κόσμου και της κοινωνικής πραγματικότητας. Η υλικότητα της αίσθησης διαθλάται στην πνευματικότητα του ονείρου ως ανοιχτό κάλεσμα για την πραγμάτωσή του. Η ποιήτρια αντιστρατεύεται τους αεροστεγείς χώρους, τα περιχαρακωμένα πλαίσια. Αποζητά την αποδέσμευση από την ναρκοθέτηση του νου τόσο για την οπτική του εγώ όσο και στην συλλογική έκφανση του εμείς. Η ποίησή της διέπεται από το αμφίδρομο σχήμα της εσωστρέφειας όσο και της καθολικότητας ως επιστέγασμα της εξωτερίκευσης.
Η περιγραφή του κλειστού χώρου δεν καταλήγει σε κλειστοφοβικές ενδοσκοπήσεις. Είναι η βάση για μια νέα αρχή είτε ως κατάδυση στον εσωτερικό βυθό είτε ως εξακτίνωση σε μια νέα ανθρωπογεωγραφία. Η μνήμη επανεμφανίζεται σταθερά με διαφορετική δυναμική κατά περίπτωση για να ενσωματωθεί στις εγγραφές του παρόντος. Στην ποίηση της Φιλιππίδου υπάρχει κίνηση σε κάθε αποδιδόμενο στιγμιότυπο, στην κάθε αποτύπωση συναισθήματος. Η ποίηση γίνεται ένα δάκρυ που κυλά, μια έκφραση αγάπης με αποκούμπι το εσύ και διαβατήριο τους στίχους. Ένα ποίημα μπορεί να ξαναφέρει στην επιφάνεια το παιδικό μας πρόσωπο, την αγνότητα των πρωτοιδωμένων ονείρων.
Ο λυρισμός υπάρχει τόσο ως προσμονή εναρμόνισης εσωτερικών προσδοκιών και κοινωνικού μηχανισμού τόσο και ως αντίστιξη στην απόδοση του σκιοφωτισμού των ονείρων στις ανηλεείς όψεις του πραγματικού. Η εναλλαγή ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στον φόβο ματαίωσης της προσδοκίας και στον αγώνα για την πραγμάτωσή της, ο λυρισμός σε συνδυασμό με την απογυμνωμένη κατάθεση ντοκουμέντο. Πρόκειται για μια πολυεδρική ποίηση με ευρυγώνιο πεδίο αναφοράς, με ένθεση του αναστοχασμού και της αναμόχλευσης στο αναπαριστώμενο εδώ και τώρα. Ξεχωρίζει το υποβλητικό φόντο στο κάθε ποίημα, η εικονοπλαστική δύναμη των ποιημάτων, η αριστοτεχνική εναρμόνιση μορφής και περιεχομένου, η προσεγμένη διαλεκτική της εικονιζόμενης στιγμής με τη συμπαντικότητα του χρόνου στην ολιστική του διάσταση. Εξαιρετική ποιητική συλλογή.
Δρ. Κοσμάς Κοψάρης, κριτικός
