ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 10/8, 21.45.
ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ 21.00-21.30
(Είσοδος ελεύθερη)
Ολιγόλεπτη ανάλυση από την κυρία Αλεξάνδρα Κωστάκη, νηπιαγωγό, συγγραφέα.
Το αριστούργημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1866) στην καλύτερη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.
Ο πρωταγωνιστής Πίτερ Λόρε (πραγματικό όνομα Λάζλο Λεβενστάιν), λόγω των χαρακτηριστικών του προσώπου του και της εκφοράς του λόγου, καθιερώθηκε ως ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο.
Η ψυχολογική εξερεύνηση ενός δολοφόνου από τον Ντοστογιέφσκι, οι τύψεις και η λύτρωσή του αποτέλεσαν μια τεράστια πρόκληση για την κινηματογραφική απόδοση «καθώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει οπτικό ισοδύναμο [για] τη λεπτομερή συλλογιστική του συγγραφέα και την περίτεχνη περιγραφή των νοητικών στάσεων [των χαρακτήρων του]».
Ο Ντοστογιέφσκι στο “Έγκλημα και Τιμωρία” δεν ψυχογραφεί μόνο τον εσωτερικό κόσμο ενός _ γοητευτικά σπάνιου _ δολοφόνου, αλλά ψυχογραφεί και την ρωσική κοινωνία της εποχής που δεν διαφέρει πολύ από τις φτωχικές, πνευματικά και μη, κοινωνίες του παρόντος. Τις αιτίες, την αφορμή και την Τιμωρία θα τις βρούμε στο έργο, που όμως θα μας κρατήσει σε εγρήγορση και θα μας φανεί σαν να ζήσαμε _ από μηδενική οπτική μια συγκλονιστική πραγματικότητα…
Σκηνοθεσία: Josef von Sternberg. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί μια σπαρτιάτικη, αραιή σκηνοθεσία, με εντυπωσιακές εξπρεσιονιστικές κλίμακες, απειλητικές σκιές και γυμνούς εσωτερικούς χώρους, το είδος του κόσμου που θα μπορούσε να ανυψωθεί κατευθείαν από το Νοσφεράτου και είναι απολύτως κατάλληλο για αυτή την ιστορία άπορης ζωής και κρίσεων συνείδησης. Εξίσου ταιριαστός είναι και ο Λόρε, του οποίου η μοναδική σωματική εμφάνιση, η κλίση του να υποδύεται βασανισμένους αντιήρωες και η θεατρική ερμηνεία τον καθιστούν ένα τέλειο μέσο για τον ουγγρικής καταγωγής ηθοποιό και αναμφισβήτητα του δίνει μια ακόμη μεγαλύτερη «πλατφόρμα» για να επιδείξει τα ταλέντα του σε σχέση με το “Μ” του Φριτς Λανγκ αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Ο Χάρι Κον ενέκρινε το έργο, εν μέρει, επειδή το «Έγκλημα και Τιμωρία», που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1866, δεν απαιτούσε τέλη πνευματικών δικαιωμάτων. Η ταινία αυτή αποτελεί παράδειγμα μιας τάσης στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1930 προς την ανύψωση των διαπιστευτηρίων ταινιών μεγάλου μήκους μέσω της προσαρμογής της κλασικής λογοτεχνίας «για να προσδώσει έναν αέρα κύρους» στη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Η πρώτη ταινία «Έγκλημα και τιμωρία» είναι του 1923. Ακολουθούν αυτή του 1935… 1956 και 2007.
Καλή θέαση!
