Μια εικόνα που δεν τιμά κανέναν παρουσιάζει σήμερα το Αλιευτικό Καταφύγιο της Λυγιάς Πρέβεζας. Ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την αλιεία, τον θαλάσσιο τουρισμό και την ανάπτυξη της περιοχής, εκπέμπει πλέον σήμα κινδύνου, με τους επαγγελματίες αλιείς να μιλούν ανοιχτά για πλήρη εγκατάλειψη και αδιαφορία.
Την ώρα που η Λυγιά διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε έναν μικρό, σύγχρονο και ασφαλή λιμενικό προορισμό για αλιευτικά και τουριστικά σκάφη, η πραγματικότητα είναι αποκαρδιωτική. Το λιμάνι βυθίζεται καθημερινά στα σκοτάδια, καθώς ο φωτισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος σε μεγάλο μέρος του καταφυγίου.
Οι επαγγελματίες αλιείς, που δίνουν καθημερινά μάχη για να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, αναγκάζονται να καταφεύγουν σε λύσεις που μοιάζουν αδιανόητες για το 2026. Πριν ακόμη ξημερώσει, όταν ξεκινούν για τη θάλασσα, χρησιμοποιούν φακούς χειρός για να κινηθούν με ασφάλεια στις προβλήτες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις στρέφουν προς το λιμάνι τους προβολείς των Ι.Χ. αυτοκινήτων τους, προκειμένου να βλέπουν πού πατούν και να επιβιβάζονται στα σκάφη τους.
«Δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα. Να μπορούμε να φτάσουμε στα καΐκια μας χωρίς να κινδυνεύουμε να πέσουμε στη θάλασσα», αναφέρουν χαρακτηριστικά άνθρωποι της περιοχής, περιγράφοντας μια κατάσταση που παραμένει άλυτη εδώ και χρόνια.
ΤΟ ΜΙΣΟ ΛΙΜΑΝΙ ΕΧΕΙ ΓΕΜΙΣΕΙ ΑΜΜΟ
Σαν να μην έφτανε το πρόβλημα του φωτισμού, ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα απειλεί τη λειτουργία του αλιευτικού καταφυγίου. Μεγάλο τμήμα του λιμένα έχει καλυφθεί από άμμο και φερτά υλικά, περιορίζοντας δραματικά τα διαθέσιμα βάθη.
Το πρόβλημα της προσάμμωσης δεν είναι καινούργιο. Μάλιστα, τα προηγούμενα χρόνια είχαν εγκριθεί έργα καθαρισμού και αποκατάστασης των λειτουργικών βαθών, καθώς είχε διαπιστωθεί ότι η επιχωμάτωση δυσχέραινε ή ακόμη και καθιστούσε αδύνατη τη χρήση του καταφυγίου από αρκετά σκάφη.
Σήμερα, σύμφωνα με τους αλιείς, η εικόνα παραμένει προβληματική. Σε μεγάλο μέρος του καταφυγίου μπορούν να προσεγγίσουν μόνο μικρά αλιευτικά ή μικρά τουριστικά σκάφη, ενώ μεγαλύτερα σκάφη αποφεύγουν την περιοχή, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που υπάρχουν.
Το αποτέλεσμα είναι ένα λιμάνι με σημαντικές δυνατότητες να παραμένει ουσιαστικά υποβαθμισμένο, χάνοντας καθημερινά την ευκαιρία να προσελκύσει περισσότερους επισκέπτες, σκάφη αναψυχής και τουριστική κίνηση.
ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΛΙΔΙ
Και όμως, για τη Λυγιά είχαν διατυπωθεί εδώ και χρόνια σχέδια αναβάθμισης και αξιοποίησης του αλιευτικού καταφυγίου, με στόχο να εξυπηρετεί καλύτερα τόσο τους αλιείς όσο και τα διερχόμενα τουριστικά σκάφη. Μάλιστα, σε παλαιότερες μελέτες γινόταν λόγος για περαιτέρω ανάπτυξη και τουριστική αξιοποίηση της λιμενικής εγκατάστασης.
Αντί όμως να εξελίσσεται σε στολίδι για την παραλιακή ζώνη του Δήμου Πρέβεζας, το αλιευτικό καταφύγιο δίνει σήμερα την εικόνα ενός χώρου που αφέθηκε στην τύχη του.
Σκοτάδι, ελλιπείς υποδομές, προβλήματα προσβασιμότητας, προσάμμωση και καθημερινή ταλαιπωρία για τους ανθρώπους που ζουν από τη θάλασσα συνθέτουν ένα σκηνικό που απέχει πολύ από αυτό που αξίζει η περιοχή.
ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
Το πιο ανησυχητικό, σύμφωνα με τους επαγγελματίες αλιείς, είναι ότι τα προβλήματα αυτά έχουν επανειλημμένα τεθεί υπόψη των αρμοδίων.
Όπως καταγγέλλουν, έχουν γίνει πολλές παρεμβάσεις, ενημερώσεις και εκκλήσεις προς τη δημοτική αρχή και τους αρμόδιους φορείς, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση των ζητημάτων που ταλανίζουν το καταφύγιο.
Οι ίδιοι δηλώνουν απογοητευμένοι, καθώς βλέπουν χρόνο με τον χρόνο την κατάσταση να επιδεινώνεται, ενώ οι ανάγκες παραμένουν ίδιες: ασφαλής φωτισμός, συντήρηση των εγκαταστάσεων, αποκατάσταση των βαθών και ουσιαστική μέριμνα για έναν χώρο που αποτελεί ζωτικό πυρήνα της τοπικής αλιευτικής δραστηριότητας.
Η ΛΥΓΙΑ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ
Η Λυγιά δεν ζητά έργα βιτρίνας ούτε μεγαλόπνοες εξαγγελίες. Ζητά τα αυτονόητα.
Ζητά ένα λιμάνι ασφαλές για τους ανθρώπους που βγαίνουν κάθε βράδυ και κάθε ξημέρωμα στο Ιόνιο για να βγάλουν το ψωμί τους. Ζητά έναν χώρο λειτουργικό, φωτισμένο και προσβάσιμο. Ζητά να πάψει το αλιευτικό καταφύγιο να αποτελεί παράδειγμα εγκατάλειψης και να μετατραπεί σε αυτό που πραγματικά μπορεί να γίνει: έναν σύγχρονο θαλάσσιο πυρήνα ανάπτυξης για ολόκληρη την περιοχή.
Μέχρι τότε, οι ψαράδες της Λυγιάς θα συνεχίσουν να φωτίζουν τον δρόμο προς τα καΐκια τους με φακούς και με τα φώτα των αυτοκινήτων τους, περιμένοντας την ημέρα που κάποιος θα δώσει επιτέλους λύση στα προβλήματα που εδώ και χρόνια παραμένουν στο σκοτάδι.
ΧΩΡΙΣ ΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ – ΟΙ ΨΑΡΑΔΕΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ
Στα ήδη σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Αλιευτικό Καταφύγιο Λυγιάς έρχεται να προστεθεί και η παντελής έλλειψη μέτρων ασφαλείας, δημιουργώντας έντονη ανησυχία στους επαγγελματίες αλιείς της περιοχής.
Σύμφωνα με καταγγελίες ανθρώπων που δραστηριοποιούνται καθημερινά στο λιμάνι, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί κλοπές αλιευτικών σκαφών, αλλά και περιστατικά κλοπών εξοπλισμού και αντικειμένων από σκάφη που ήταν δεμένα στο καταφύγιο. Παρόλα αυτά, όπως υποστηρίζουν, μέχρι σήμερα δεν έχουν ληφθεί ουσιαστικά μέτρα για την προστασία των περιουσιών τους.
Η έλλειψη επαρκούς φωτισμού κατά τις νυχτερινές ώρες σε συνδυασμό με την απουσία συστημάτων επιτήρησης και ελέγχου καθιστούν το καταφύγιο ιδιαίτερα ευάλωτο σε παραβατικές ενέργειες. Οι ιδιοκτήτες των σκαφών αναγκάζονται να αφήνουν δεμένες τις περιουσίες τους με τον φόβο ότι την επόμενη ημέρα μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με ζημιές, κλοπές ή ακόμη και την εξαφάνιση των σκαφών τους.
«Δεν κινδυνεύουμε μόνο όταν πηγαίνουμε μέσα στο σκοτάδι για να μπούμε στα καΐκια μας. Κινδυνεύουν και οι ίδιες οι περιουσίες μας, για τις οποίες έχουμε δουλέψει μια ζωή», αναφέρουν χαρακτηριστικά αλιείς της περιοχής.
Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει ένα έντονο αίσθημα ανασφάλειας στους επαγγελματίες του κλάδου, οι οποίοι ζητούν άμεσα την εγκατάσταση επαρκούς φωτισμού, συστημάτων παρακολούθησης και γενικότερα την ενίσχυση της ασφάλειας στον χώρο του αλιευτικού καταφυγίου.
Διότι ένα λιμάνι δεν μπορεί να θεωρείται λειτουργικό όταν οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν καθημερινά αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, όταν φοβούνται για την ασφάλειά τους και όταν αφήνουν τα σκάφη τους χωρίς καμία ουσιαστική προστασία.
