Τρία συνέδρια μετά, η Πρέβεζα περιμένει ακόμη να δει την ψηφιακή μετάβαση στην καθημερινότητά της.
Το 2021, με αφορμή το 1ο Digital Beach Summit, είχα θέσει ένα απλό ερώτημα: τι σχέση έχει τελικά αυτό το συνέδριο με την τοπική κοινωνία της Πρέβεζας; Πέντε χρόνια και τρεις διοργανώσεις μετά —η τελευταία στις 28 και 29 Αυγούστου 2026 στο Μονολίθι, με τίτλο «AI & SGC in Digital & Green Era»— το ερώτημα επιστρέφει. Πιο συγκεκριμένο και πολύ πιο πολιτικό.
Πριν μιλήσουμε για το Ψηφιακό μέλλον, ας δούμε λίγο καλύτερα το Ψηφιακό παρών της ίδιας της Πρέβεζας.
Στις 17 Ιουλίου 2026 η Δημοτική Επιτροπή ενέκρινε πίστωση 31.000 ευρώ με ΦΠΑ για τη διοργάνωση του 3rd Digital Beach Summit: 19.840 ευρώ για Project Management, 6.200 ευρώ για On Site Management, 4.960 ευρώ για Strategic Communication. Με απευθείας ανάθεση.
Ας το πούμε καθαρά, για να μην παρεξηγηθούμε: το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα συνέδριο κοστίζει. Η Πρέβεζα πρέπει να είναι εξωστρεφής και πρέπει να φέρνει στην πόλη ανθρώπους της πολιτικής, της τεχνολογίας, της έρευνας και της επιχειρηματικότητας. Είναι πραγματικά σπουδαίο να υπάρχουν ταυτόχρονα στην πόλη τόσο σημαντικοί άνθρωποι.
Όταν όμως πληρώνεις 31.000 ευρώ από το δημοτικό ταμείο για μια διοργάνωση που έχει στον πυρήνα της τον ψηφιακό μετασχηματισμό, υπάρχει μια εύλογη απαίτηση: να μπορούμε να δούμε τον ψηφιακό μετασχηματισμό και στην ίδια την πόλη.
Ο Δήμος σήμερα διαθέτει Novoville, GIS, δωρεάν Wi-Fi, ψηφιακές διαβουλεύσεις και εφαρμογές. Το έργο «Πιλοτικές ψηφιακές εφαρμογές έξυπνης πόλης» εμφανίζει καταγεγραμμένες δαπάνες συνολικά 202.120 ευρώ. Δεν θα πούμε λοιπόν το εύκολο, ότι «δεν υπάρχει καθόλου ψηφιακός Δήμος».
Το ερώτημα είναι άλλο: πόσο ψηφιακός είναι — και πόσο απέχει από αυτό που παρουσιάζουμε στο Μονολίθι;
Και υπάρχει ένα δεύτερο, εξίσου εύλογο: τι απέγιναν αυτά τα 202.120 ευρώ; Πόσοι πολίτες χρησιμοποιούν σήμερα τις εφαρμογές, ποιες υπηρεσίες τις αξιοποιούν, ποιο πρόβλημα έλυσαν, πόσο κοστίζει η ετήσια λειτουργία τους; Η «έξυπνη πόλη» δεν κρίνεται από το πόσα έργα έχουμε στον κατάλογο. Κρίνεται από το πόσο λιγότερο ταλαιπωρείται ο πολίτης.
Στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 2025–2029 ο Δήμος καταγράφει ότι το έργο του ψηφιακού μετασχηματισμού «βρίσκεται στη φάση της συμβασιοποίησης και θα ακολουθήσει η φάση της υλοποίησης». Σε απλά ελληνικά: το 2026 δεν έχει ακόμη ξεκινήσει η υλοποίηση.
Δηλαδή: στο Μονολίθι συζητάμε για ψηφιακή δημοκρατία και συμμετοχή των πολιτών, ενώ η πλατφόρμα που θα υπηρετούσε ακριβώς αυτή τη συμμετοχή είναι ακόμη στα χαρτιά. Πρόκειται για μια αντίφαση που προκύπτει από τα ίδια τα επίσημα έγγραφα του Δήμου.
Το πολιτικό ερώτημα είναι ότι ο ίδιος ο Δήμος: με το Novoville, που ο πολίτης υποβάλλει αίτημα και παρακολουθεί την εξέλιξή του, έχει υιοθετήσει μια λογική συμμετοχικότητας, η οποία όμως δεν έχει ακόμη επεκταθεί σε ολόκληρη την εμπειρία του δημότη — σε μια αίτηση, ένα πιστοποιητικό, μια άδεια, μια οφειλή, μια υπόθεση στην Πολεοδομία. Από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς χαρτί, χωρίς τηλέφωνα, χωρίς «περάστε από το γραφείο».
Μετά από τρεις διοργανώσεις, η τοπική κοινωνία δικαιούται έναν δημόσιο απολογισμό:
- Πόσο κόστισαν συνολικά οι τρεις διοργανώσεις;
- Πόσοι συμμετείχαν και πόσοι από αυτούς ήταν από την Πρέβεζα;
- Πόσες τοπικές επιχειρήσεις και πόσοι νέοι της περιοχής συμμετείχαν ;
- Πόσες προτάσεις κατατέθηκαν και πόσες υλοποιήθηκαν;
- Ποια ψηφιακή εφαρμογή γεννήθηκε εξαιτίας του Summit και ποιο πρόβλημα της πόλης λύθηκε;
- Αυτός είναι απολογισμός. Όχι οι φωτογραφίες, οι ομιλητές και τα δελτία Τύπου.
Προσωπικά δεν θα καταργούσα το Digital Beach Summit. Θα το άλλαζα, για να το κάνω χρήσιμο. Θα έβαζα στο επίκεντρο δέκα πραγματικά προβλήματα της Πρέβεζας:
- κυκλοφοριακό,
- στάθμευση,
- καθαριότητα,
- πολιτική προστασία,
- τουρισμό,
- ενέργεια,
- ύδρευση,
- προσβασιμότητα,
- πολεοδομικές υπηρεσίες,
- συμμετοχή των πολιτών.
Και θα έλεγα σε νέους, φοιτητές, επιστήμονες, επιχειρήσεις, startups, πολίτες, πολιτικούς και υπηρεσίες του Δήμου: «Έχετε 48 ώρες. Βρείτε ψηφιακές λύσεις.» Την επόμενη χρονιά θα επιστρέφαμε στο Μονολίθι για να παρουσιάσουμε τι υλοποιήθηκε. Αυτό θα ήταν πραγματικό Digital Beach Summit.
€31.000 λοιπόν για το συνέδριο ή €31.000 για την Πρέβεζα;
Όπως προ είπα δεν είναι το ποσό το πρόβλημα, είναι η απόδοση. Αν τα 31.000 ευρώ αγοράζουν δύο ημέρες ομιλιών και επικοινωνίας, έχουμε μια εκδήλωση. Αν λειτουργούν ως καταλύτης για νέες υπηρεσίες, νέες συνεργασίες και πραγματικές λύσεις για την πόλη, έχουμε επένδυση.
Η διαφορά βρίσκεται στο αποτέλεσμα.
Δεν λέμε ότι δεν έγινε τίποτα. Λέμε ότι έγινε λιγότερο από αυτό που η επικοινωνιακή εικόνα αφήνει να εννοηθεί. Και αυτό είναι πολιτικό ζήτημα.
Η ΠΡΕΒΕΖΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
- Χρειάζεται λιγότερη παρουσίαση και περισσότερη εφαρμογή.
- Λιγότερα panels και περισσότερα projects.
- Λιγότερα slogans και περισσότερα δεδομένα.
- Λιγότερη ψηφιακή βιτρίνα και περισσότερη ψηφιακή εξυπηρέτηση.
Γιατί η πραγματική «έξυπνη πόλη» δεν είναι αυτή που διοργανώνει συνέδριο για την τεχνητή νοημοσύνη. Είναι αυτή όπου ο πολίτης λύνει από το κινητό του ένα πρόβλημα που μέχρι χθες απαιτούσε τρία τηλέφωνα, δύο επισκέψεις και μία αίτηση.
Στο Μονολίθι μιλάμε για το Ψηφιακό μέλλον. Για τον Δήμο ήρθε η ώρα να περάσει στο Ψηφιακό παρών. Και η τοπική κοινωνία δεν θέλει να παρακολουθεί άλλο. Θέλει να συμμετέχει — και κυρίως, θέλει να δει αποτέλεσμα.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΝΩΓΙΑΤΗΣ
ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
