Ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα των φορέων, συμμετείχα στη σύσκεψη για την προστασία του πρασίνου στην περιοχή της Κυανής Ακτής και της Ιαματικής Πηγής.
Άκουσα με ιδιαίτερη προσοχή τις τοποθετήσεις των επιστημονικών και κοινωνικών φορέων που προηγήθηκαν και στην παρέμβασή μου επέλεξα να μην επαναλάβω την επιστημονική και τεχνική τεκμηρίωση που ήδη είχε παρουσιαστεί, αλλά να σταθώ κυρίως στην πολιτική διάσταση του ζητήματος και στο τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.
Γιατί η υπόθεση των Ο.Τ. 159 και 160 δεν αφορά μόνο δύο οικοδομικά τετράγωνα.
Αφορά την Κυανή Ακτή, την Ιαματική Πηγή και τη ζώνη προστασίας της, το αλσύλλιο, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου και συνολικά το περιβαλλοντικό και πολεοδομικό μέλλον μιας ιδιαίτερα σημαντικής περιοχής της Πρέβεζας.
Ταυτόχρονα, όμως, φέρνει στην επιφάνεια ένα πολύ μεγαλύτερο και διαχρονικό πρόβλημα:
Ο Δήμος Πρέβεζας δεν έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα μια ολοκληρωμένη πολιτική γης και προστασίας των κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων του.
Χώροι παραμένουν δεσμευμένοι επί δεκαετίες, οι ιδιοκτήτες δεν αποζημιώνονται και τελικά οι υποθέσεις επιστρέφουν στο Δημοτικό Συμβούλιο ως άρσεις απαλλοτριώσεων.
Οι ευθύνες είναι διαχρονικές
Οι ευθύνες, βεβαίως, δεν ξεκινούν σήμερα. Είναι διαχρονικές.
Προηγούμενες δημοτικές αρχές είχαν στη διάθεσή τους χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, για να προχωρήσουν τις απαλλοτριώσεις, να εξασφαλίσουν χρηματοδοτήσεις και να διαμορφώσουν μια πραγματική πολιτική προστασίας των κοινόχρηστων χώρων.
Το αποτέλεσμα είναι αδιάψευστο: οι χώροι δεν αποκτήθηκαν, οι ιδιοκτήτες δεν αποζημιώθηκαν και το πρόβλημα μεταφέρθηκε από διοίκηση σε διοίκηση μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.
Αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει τη σημερινή Δημοτική Αρχή από τις δικές της ευθύνες.
Διοικεί τον Δήμο εδώ και χρόνια και δεν μπορεί σήμερα να επικαλείται απλώς ένα πρόβλημα που κληρονόμησε.
Η διοίκηση δεν είναι μόνο διαχείριση όσων παραλαμβάνεις. Είναι και ευθύνη για όσα κάνεις ώστε να τα αλλάξεις και να τα λύσεις.
Και γι’ αυτό τα ερωτήματα προς τη σημερινή Δημοτική Αρχή και τον Δήμαρχο παραμένουν συγκεκριμένα:
Τι έκανε όλα αυτά τα χρόνια για να μη φτάσουμε εδώ;
Ποιο ήταν το σχέδιό της;
Ποιες χρηματοδοτήσεις αναζήτησε;
Ποιες εναλλακτικές λύσεις διερεύνησε;
Ποια προτεραιότητα έδωσε στην προστασία του κοινόχρηστου πρασίνου;
Αυτές είναι απαντήσεις που οφείλει σήμερα να δώσει.
«Την απόφαση την ψήφισα – αλλά δεν την ψήφισα σιωπηλά»
Στην παρέμβασή μου αναφέρθηκα καθαρά και στη δική μου στάση κατά τη συζήτηση του Ο.Τ. 159 στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 29 Απριλίου.
Την απόφαση την ψήφισα. Δεν έχω κανέναν λόγο να το αποκρύψω.
Είχαμε μπροστά μας συγκεκριμένη εισήγηση, δικαστική απόφαση, ιδιοκτησίες δεσμευμένες για περισσότερα από 30 χρόνια χωρίς αποζημίωση και την επίσημη θέση περί οικονομικής αδυναμίας του Δήμου.
Όμως δεν την ψήφισα σιωπηλά. Ούτε την ψήφισα θεωρώντας ότι όλα έγιναν σωστά.
Στην ίδια συνεδρίαση άσκησα έντονη κριτική στη Δημοτική Αρχή και προσωπικά στον Δήμαρχο για το πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Γιατί όταν διοικείς έναν Δήμο δεν αρκεί να διαχειρίζεσαι μια δικαστική απόφαση όταν αυτή φτάσει στο γραφείο σου.
Οφείλεις να έχεις πολιτική ώστε να προλαβαίνεις τα τετελεσμένα.
Το είχα επισημάνει και τότε:
«Αυτό δεν είναι σχεδιασμός. Είναι το αποτέλεσμα της απουσίας σχεδιασμού».
Στη συνέχεια, όμως, αναδείχθηκαν και τεκμηριώθηκαν πολύ πιο ολοκληρωμένα σοβαρές διαστάσεις της υπόθεσης: η ανάγκη να εξεταστούν μαζί τα Ο.Τ. 159 και 160, η ιδιαίτερη διάσταση της Ιαματικής Πηγής και της ζώνης προστασίας της και η ανάγκη να δούμε συνολικά την Κυανή Ακτή, το αλσύλλιο, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου και ολόκληρο το περιβαλλοντικό και παραλιακό μέτωπο.
Γι’ αυτό και τόνισα:
«Δεν θεωρώ αδυναμία να ξαναβλέπεις μια απόφαση όταν γνωρίζεις περισσότερα. Θεωρώ αδυναμία να γνωρίζεις περισσότερα και να επιμένεις ότι τίποτε δεν άλλαξε».
Καμία δημιουργία τετελεσμένων – Άμεσα το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο
Έχω ήδη ζητήσει προς την πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου και δημόσια από τις 22/06/2026 ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με όλους τους επιστημονικούς φορείς και τις αρμόδιες υπηρεσίες στο ίδιο τραπέζι.
Ο Δήμαρχος είχε δηλώσει ότι το θέμα θα επανέλθει.
Μετά και από τη σύσκεψη των φορέων πρέπει να επανέλθει άμεσα. Και μέχρι τότε δεν πρέπει να δημιουργηθεί κανένα τετελεσμένο στα Ο.Τ. 159 και 160.
Παράλληλα, ξεκαθάρισα ότι δεν πρέπει να βάλουμε απέναντί μας τους ιδιοκτήτες.
Δεν ευθύνονται εκείνοι επειδή οι περιουσίες τους παρέμειναν δεσμευμένες επί δεκαετίες χωρίς να αποζημιωθούν.
Οφείλουμε να προστατεύσουμε το δημόσιο συμφέρον, το πράσινο και την Ιαματική Πηγή, αλλά ταυτόχρονα να σεβαστούμε τα νόμιμα δικαιώματα των ιδιοκτητών.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να πούμε «να μη γίνει».
Πρέπει να απαντήσουμε και στο δυσκολότερο:
«Πώς μπορεί να γίνει διαφορετικά;»
Δύο χάρτες. Μία πραγματική πολιτική γης
Στη σύσκεψη επανέφερα μια πρόταση που έχω καταθέσει κατά καιρούς, τόσο στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και στον δημόσιο διάλογο:
Ο Δήμος Πρέβεζας χρειάζεται ενεργή πολιτική γης.
Χρειάζεται ένας ολοκληρωμένος Χάρτης της Δημοτικής Ακίνητης Περιουσίας και μια συνολική μελέτη αξιοποίησής της.
Να γνωρίζουμε τι διαθέτει ο Δήμος, πού βρίσκεται, ποια είναι η νομική και πολεοδομική του κατάσταση και πώς μπορεί να αξιοποιηθεί για παραγωγικούς, επαγγελματικούς, στεγαστικούς, κοινωνικούς, τουριστικούς, και εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Παράλληλα, μέρος της δημοτικής περιουσίας πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει ως στρατηγικό απόθεμα γης για ανταλλαγές, ώστε ο Δήμος να αποκτά χώρους που θεωρεί αναντικατάστατους για την πόλη.
Αυτή τη λογική έχω υποστηρίξει εδώ και χρόνια και σε συγκεκριμένες υποθέσεις, όπως στην πολεοδόμηση της ΠΕΡΠΟ στον Μύτικα, όπου υποστήριξα ότι η δημοτική γη που θα προκύψει δεν πρέπει απλώς να δηλωθεί ή να πωληθεί, αλλά να αποτελέσει στρατηγικό απόθεμα για στεγαστική πολιτική, κοινωνικές ανάγκες και ανταλλαγές.
Στον ίδιο συνολικό σχεδιασμό πρέπει να ενταχθούν τα στρατόπεδα, οι δεσμευμένοι και απαλλοτριωμένοι χώροι και συνολικά η δημοτική ακίνητη περιουσία.
Η πρόταση συνοψίζεται σε κάτι πολύ απλό:
Να συνδέσουμε δύο χάρτες.
Τον χάρτη του τι διαθέτει ο Δήμος με τον χάρτη του τι χρειάζεται να αποκτήσει και να προστατεύσει η πόλη.
Και ανάμεσά τους να αξιοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα εργαλεία:
χρηματοδοτήσεις – απαλλοτριώσεις – ανταλλαγές – πολεοδομικές δυνατότητες – Δημοτική Τράπεζα Γης.
Από τη σημερινή συζήτηση θεωρώ ότι πρέπει να προκύψουν τέσσερα συγκεκριμένα βήματα:
Καμία δημιουργία τετελεσμένων στα Ο.Τ. 159 και 160.
Άμεση ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με πλήρη επιστημονικό, πολεοδομικό, περιβαλλοντικό, οικονομικό και νομικό φάκελο.
Συγκεκριμένη και εφαρμόσιμη λύση που θα προστατεύει το πράσινο, την Ιαματική Πηγή και το δημόσιο συμφέρον, χωρίς να αδικεί τους ιδιοκτήτες.
Έναρξη μιας συνολικής πολιτικής γης για τον Δήμο Πρέβεζας.
Γιατί σήμερα είναι τα Ο.Τ. 159 και 160.
Αύριο μπορεί να είναι ένας άλλος χώρος πρασίνου, ένας δρόμος, ένα οικόπεδο για σχολείο ή ένας ακόμη κοινωφελής χώρος.
Η πολιτική γης δεν ασκείται όταν φτάσει στο Δημοτικό Συμβούλιο η άρση μιας απαλλοτρίωσης. Ασκείται χρόνια πριν, ώστε να μη χρειαστεί να φτάσουμε εκεί.
Και το μήνυμα της παρέμβασής μου ήταν ξεκάθαρο:
Δύο χάρτες.
Ο ένας να μας δείχνει τι έχει ο Δήμος.
Ο άλλος τι πρέπει να προστατεύσει η πόλη.
Και ανάμεσά τους μια πραγματική πολιτική γης που θα μας επιτρέπει να κάνουμε πράξη τον σχεδιασμό μας.
Γιατί δεν αρκεί να λέμε ποια Πρέβεζα δεν θέλουμε.
Ήρθε η ώρα να σχεδιάσουμε και να εξασφαλίσουμε την Πρέβεζα που θέλουμε.
Γιώργος Νίτσας
Επικεφαλής Δημοτικής Παράταξης «Ανάπτυξη Τώρα»
